دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٣ - ١/ ٨ سيما

دوستدارانِ پيروانت را آمرزيده است. پس مژده ده، كه تو جدا شده‌[١] فَربه هستى. جدا شده از شرك و فَربه از علم».

٤٥. معانى الأخبار به نقل از جابر بن يزيد: به او (امام باقر ٧) گفتم: فدايت شوم! چرا امير مؤمنان، امير مؤمنان ناميده شد؟

فرمود: «چون برايشان (براى مؤمنان)، دانش مى‌آورد. آيا قرآن نشنيده‌اى: «و ما براى خانواده‌مان خواربار مى‌آوريم»؟».

٤٦. الفصول المهمّة: امّا لقبش مرتضى، حيدر، امير المؤمنين و انزعِ بطين (زُلف‌ريخته فربه) است.

٤٧. تاج العروس: و وصى، بر وزن غنى، لقب على ٧ است‌[٢].

١/ ٨ سيما

متون تاريخى و حديثى، سيماى امام على ٧ را در هنگام ولادت و يا در كودكى‌اش به ما نشان نمى‌دهند و از اين رو، آنچه در پى مى‌آيد، سيما و اندام زيباى وى را در روزگار خلافتش ترسيم مى‌كند و در پرتو اين متون، مى‌توانيم ايشان را چنين توصيف كنيم:

مردى ميانه بالا كه به كوتاهى و چاقى نزديك‌تر مى‌نمود. از خوش‌سيماترين‌

[١] در متن حديث، كلمه« أنزع» آمده كه در لغت، به معناى كسى است كه موى دو طرف پيشانى‌اش ريخته است.

[٢] اين گفته مى‌فهماند كه كاربرد واژه« وصى» درباره على ٧ فراوان و مشهور بوده است.