دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٥ - ١/ ٨ سيما

مردم بود و رويش گويى ماه شب چهارده. پُرتبسّم، گندمگونِ مايل به سبزه، چشمانش سياه و درشت و اندكى خمار. موى جلوى سرش ريخته بود. گردنش گويى جام نقره بود. ريشش پُر پشت بود و موهاى سپيدش را رنگ نمى‌كرد. چهارشانه بود. كف دستانش زِبر، و دست و مچ او محكم و سينه‌اش پهن بود. شكم داشت. مَفصل‌هايش سِتَبر، ماهيچه‌هاى ساعد و ساق پايش ستبر و سرِ آنها باريك بود. چون راه مى‌رفت، مى‌خراميد.

٤٨. الطبقات الكبرى به نقل از اسحاق بن عبد اللّه بن ابى فروه: از ابو جعفر محمّد بن على (امام باقر) ٨ پرسيدم: على ٧ چگونه بود؟

فرمود: «مردى به شدّتْ گندمگون، چشمانش درشت و فروهشته، و داراى شكم بود. موى جلوى سرش ريخته بود و [قدش‌] به كوتاهى نزديك‌تر مى‌نمود».

٤٩. الغارات به نقل از قدامة بن عتّاب: على ٧، فربه شكم و چهارشانه بود. ماهيچه‌هاى ساعدش ستبر و سرِ آنها باريك، و ماهيچه‌هاى ساق پايش ستبر و سر آنها باريك بود.