دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٩ - ١/ ٥ نامها

«بثير» و نزد زنگيان، «حيتر» و پيش كاهنان، «بوى‌ء» و نزد حبشيان، «بثريك» و نزد مادرم، «حيدرة» و پيش دايه‌ام، «ميمون (خوش يُمن)» و نزد عرب، «علىّ» و پيش ارامنه، «فريق» و نزد پدرم، «ظهير» است.

٣٠. پيامبر خدا ٦: هنگامى كه قيامت مى‌شود، على بن ابى طالب ٧ را با هفت نام، ندا مى‌دهند: اى صدّيق! اى دال (راهنما)! اى عابد! اى هادى! اى مهدى! اى فتى (جوان مرد)! اى على! تو و پيروانت بى‌محاسبه وارد بهشت شويد.

٣١. شرح نهج البلاغة: نخستين نامى كه مادرش [فاطمه بنت اسد] او را بدان ناميد، «حَيدَرَة» بود كه با نام پدر وى، اسد بن هاشم، مناسبت داشت (حيدره و اسد، هر دو به معناى شيرند). پس پدرش [ابوطالب‌] آن را تغيير داد و وى را على ناميد.

و گفته شده كه حيدره، نامى بود كه قريش، او را بدان خواندند.

و گفته نخست، صحيح است و گزارش نبرد او با مَرحَب بر آن دلالت دارد، در آن‌جا كه مرحب رجز خواند و گفت:

مرا مادرم نام «مَرحَب» نهاد.

و على ٧ پاسخ داد:

مرا «حَيدَره» مادرم نام داد.[١]

[١] اين رجز امام ٧ در جنگ خيبر و در پاسخ به مرحب يهودى، در بيشتر منابع تاريخى و حديثى آمده است. ر. ك: ص ٣٤١( تلاش سرنوشت ساز در جنگ خيبر).