دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦ - «دانشنامه امير المؤمنين» در يك نگاه

دوست داشتن و افراط در عشق ورزى را نكوهيده‌[١] و از آن تحذير كرده و آن را انحرافى زمينه ساز انحراف‌هاى بزرگ، تلقّى كرده است.

بخش پانزدهم: دشمنى با امام على‌

چهره زيباى على ٧، به همان ميزان كه براى دل‌هاى پاك، انديشه‌هاى ارجمند و نهادهاى پيراسته و آزادخو، زيبا، جاذبه‌آفرين و دوست‌داشتنى است، براى فخرجويان، خويشتن بينان، آتش‌نهادان و سياه‌دلان، كين‌آفرين و دشمنى‌زاست. به راستى تاريخ نشان مى‌دهد كه دشمنان على ٧ به لحاظ روحى، نااستوار و به لحاظ فكرى، كژانديش و به لحاظ شخصيتى، انسان‌هايى خودْمراد، زشت‌خوى وآلوده درون بوده‌اند.

پيامبر خدا، در آينه زمان، آينده تاريخ اسلام را مى‌نگريست، توطئه‌ها را مى‌دانست و از فتنه‌جويى فتنه‌جويان، آگاه بود. از اين رو، در زندگانى سراسر اقدام و تلاش و تعهّدش، بر دوستى على ٧ تأكيد كرد و مردمان را از دشمنى با او، برحذر داشت و از دشنام دادن وى، نهى كرد؛ دشمنى با على ٧ را كفر دانست و آزُردنِ او را آزردن خود تلقّى كرد. پيامبر ٦ مى‌كوشيد تا در جبهه‌بندى عام اجتماعى، آنانى را كه با على ٧ هستند و بدو عشق مى‌ورزند، هم‌جبهه خود نشان دهد و مخالفان و دشمنانش را هم‌جبهه دشمن خويش و رسالت خويش.

متون احاديث معتبر فريقين كه در اين بخش گزارش شده است، نشان‌دهنده اين است كه دشمنان على ٧، از رحمت الهى به دورند و هلاكت آنان، قطعى است. مرگ كين‌ورزان به على ٧، مرگ جاهلى است و دشمن داشتنِ او، نشانِ نفاق، فسق و شقاوت. اگر دشمن داشتن على ٧، مرگ جاهلى را در پى دارد، پس‌

[١] درباره مفهوم نكوهيده بودن افراط در محبّت امام ٧، ر. ك: ج ١٢ ص ٢٧٥( برحذر داشتن از غلو در دوست داشتن امام على).