دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٥ - ٤/ ١ جنگ بدر

پس چون قريشْ شكافته و در هم شكسته شد، على بن ابى طالب ٧ او را ديد كه حيران است و نمى‌داند چه كند. پس به سوى او رفت و با شمشير، ضربه‌اى به او زد كه در سپر چرمى‌اش گير كرد. پس على ٧ آن را بيرون كشيد و ضربه‌اى بر ساق پايش كه زرهش آن را نمى‌پوشاند، وارد ساخت و آن را قطع كرد و سپس، كارش را تمام كرد و او را كشت.

چون [على ٧‌] به نزد پيامبر ٦ بازگشت، شنيد كه مى‌فرمايد: «چه كسى از نوفل خبر دارد؟».

به ايشان گفت: اى پيامبر خدا! من او را كشتم.

پيامبر ٦ تكبير گفت و گفت: «سپاس، خدايى را كه دعايم را درباره او اجابت كرد!».

١٤٨. حلية الأولياء به نقل از محمّد بن ادريس شافعى: مردى از بنى كنانه به نزد معاوية بن ابى سفيان رفت. معاويه به او گفت: آيا در بدر، حضور داشتى؟

گفت: آرى.

گفت: مانند كه بودى؟

گفت: جوانى قوى، همچون صخره‌هاى ويرانگر.

گفت: آنچه ديده‌اى و شاهد بوده‌اى، برايمان بگو.

گفت: ما چيزى نبوديم، جز شاهدانى به مانند غايبان و پيروزى‌اى سريع‌تر از آن نديده‌ايم.

گفت: آنچه ديده‌اى برايم توصيف كن.

گفت: پيش‌تر از همه، على بن ابى طالب را ديدم؛ جوانى نو رسيده و شيرى هوشيار. حساب شده [لشكر را] مى‌شكافت و جلو مى‌رفت. كسى در برابرش نمى‌ايستاد، مگر آن كه او را مى‌كشت، و بر هيچ چيز ضربه نمى‌زد، مگر اين‌كه آن را مى‌دَريد. هيچ‌كس را از او شكافنده‌تر در صف دشمن نديدم. حمله مى‌برد و چپ و راست را هم به دقّت مى‌پاييد و گويى دو چشم در پشت داشت و جهيدنش چون آهوان صحرا بود.

١٤٩. الفائق به نقل از سعد بن ابى وقّاص: در جنگ بدر، على را ديدم كه مى‌گويد: