كرد ما را على بن ابراهيم از محمد بن عيسى از يونس بن عبد الرحمن از مالك جهنى كه گفت شنيدم از حضرت صادق ٧ كه ميفرمود اگر مردم بدانند كه در قول ببداء و اعتقاد داشتن بجواز آن چه قدر از ثواب است از سخن گفتن در آن سستى نورزند و بهمين اسناد از يونس از منصور بن حازم مرويست كه گفت حضرت صادق ٧ را سؤال كردم كه آيا مى‌شود كه امروز چيزى موجود شود كه ديروز در علم خدا نبوده باشد حضرت فرمود نه هر كه اين سخن را بگويد خدا او را خوار و رسوا گرداند عرض كردم مرا خبر ده كه آيا چنين نيست كه آنچه بوده و آنچه خواهد بود تا روز قيامت همه در علم خدا باشد فرمود بلى چنين است و چنين بود پيش از آنكه خلائق را بيافريند.

حديث كرد ما را على بن احمد بن محمد بن عمران دقاق «ره» گفت كه حديث كرد ما را محمد بن يعقوب از حسين بن محمد بن عامر از معلى بن محمد كه گفت از حضرت امام على نقى ٧ سؤال شد كه علم خدا چگونه است با چگونه دانست فرمود كه دانست و خواست و اراده نمود و تقدير كرد و اندازه فرمود كه طول و عرض و عمق و باقى مشخصات آن مقدار را معين گردانيد و حكم فرمود بوجود و اظهار نمود كه آن را نافذ و جارى ساخت پس امضاء فرمود آنچه را كه حكم فرموده بوجود و اظهار نمود كه آن را نافذ و جارى ساخت پس امضاء فرمود آنچه را كه حكم فرمود بوجود و اظهار نمود كه آن را تقدير كرده بود و تقدير نمود آنچه را كه اراده نموده بود پس بعلم آن جناب مشيت و خواست تحقق يافت و بمشيتش اراده بهم رسيده و باراده‌اش تقدير موجود شد و بتقدير وى قضاء حادث گرديد و بقضائى كه فرمود امضاء بعمل آمد پس علم بر مشيت پيش دارد و مشيت دويم آن و سيم اراده است و تقدير واقع مى‌شود بر آن قضاء كه با امضاء باشد پس خداى تبارك و تعالى را بداء است در آنچه دانسته و هر وقت كه خواسته باشد و در آنچه اراده فرموده بجهت تقدير فرمودن چيزها پس چون قضائى كه با امضاء است واقع شود بدائى بعد از آن نباشد پس علم تعلق بعلوم ميگردد پيش از بودنش و مشيت تعلق دارد بآنچه ايجاد آن را خواسته پس از وجود آن در خارج و اراده متعلق است بمراد پيش از قيام و برپاشدنش در آن و تقدير كردن اين معلومات پيش از آنست كه بعضى از آنها از بعضى جدا شود و پاره از آنها بپاره پيوند شود و بچسبد در خارج‌