و قول آن جناب‌ يَوْمَئِذٍ يُوَفِّيهِمُ اللَّهُ دِينَهُمُ الْحَقَّ وَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ‌ و قول آن جناب در حق منافقان‌ وَ تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا بآن طريقى است كه مذكور مى‌شود و آيه اول در سؤال مذكور نبود و ترجمه‌اش اينست كه بدرستى كه من گمان كردم كه من ملاقات‌كننده و بيننده‌ام حساب خود را يعنى در دنيا بيقين دانستم كه مرا حساب خواهند كرد و بعضى گفته‌اند كه چون ظن غالب قائم مقام علم و يقين است از اين جهت بجاى يقين ظن را ايراد فرموده و حضرت ٧ ميفرمايد كه پس بدرستى كه قول آن جناب‌ إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلاقٍ حِسابِيَهْ‌ ميفرمايد كه ظن داشتم كه مبعوث ميگردم و محاسبه ميشوم بقولش كه فرموده‌ مُلاقٍ حِسابِيَهْ‌ و قول آن جناب بمنافقان‌ وَ تَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا و اين ظن ظن شك است و ظن ظن بمعنى يقين نيست و ظن دو ظن است يكى ظن شك و ديگرى ظن يقين پس آنچه از امر معاد و قيامت باشد از ظن همان يقين است و آنچه از امر دنيا باشد آن ظن ظن شك است پس آنچه را كه از برايت تفسير كردم بفهم آن مرد عرض كرد كه يا امير المؤمنين اندوه را از من بردى خدا اندوه را از تو ببرد حضرت فرمود و اما قول آن جناب‌ وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً پس آن ترازوى عدالت است كه خلائق در روز قيامت بآن گرفته ميشوند و خداى تبارك و تعالى خلق را جزاء ميدهد بعضى از ايشان را از بعضى به ترازوها و در غير اين حديث ترازوها پيغمبران و اوصياى ايشانند : و اين آيه نيز در سؤال نبود و ترجمه‌اش اينست كه و وضع كنيم ترازوهاى عدل و راستى را در روز قيامت يا از براى آن يا اهل آن پس ستم كرده نشود كسى چيزى را و قول آن جناب عز و جل‌ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً كه ترجمه‌اش اينست كه پس بپا نخواهيم كرد از براى ايشان در روز قيامت ترازوئى را كه عملها را بآن سنجند چه همه آنها نابود شده و فروريخته بجهت كفر صاحبان آنها و حضرت ٧ ميفرمايد كه اين قول و آيه خاصه و مخصوص جماعتى است و اما قول آن جناب‌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ‌ پس بدرستى كه رسول خدا ٦ فرمود كه خداى عز و جل فرموده كه نوازش من يا فرمود دوستى من واجب شد از براى كسى كه از من ترسد و با دوستان من دوستى‌