مترجم گويد: كه اين حديث موافق است با آيه كريمه‌ إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ يعنى «بدرستى كه خداى تعالى نمى‌آمرزد آن را كه شرك آورده شود باو باينكه كسى چيزى را با او شريك گرداند و مى‌آمرزد آنچه را كه غير آن باشد از براى هر كه خواهد» مگر آنان كه اين جزء در حديث ذكر نشده و ممكن است كه مقصود اين باشد كه چنين كسى توفيق توبه مى‌يابد تا آنكه داخل بهشت شود چنان كه بيايد و اگر مراد از شرك، شرك طاعت باشد كم كسى است كه مشرك نباشد زيرا كه جناب اقدس الهى ميفرمايد كه:

وَ ما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِكُونَ‌ يعنى و ايمان نمى‌آورند بيشتر ايشان بخدا مگر و حال آنكه ايشان مشركانند و حديث نظر باطلاقى كه دارد شامل شرك عبادت و شرك طاعت هر دو باشد و اگر تنزل كنيم لا اقل آن را مجمل دانيم با وجود آيات و احاديثى كه در ظاهر با اين حديث مخالفت دارد پس كسى بديدن اين حديث شاد نشود بطورى كه خود را در معاصى الهى رخصت دهد و از هيچ پروا نكند كه چيزى چاره هتك حرمت شريعت نميكند.

حديث كرد ما را محمد بن حسن بن احمد بن وليد رحمة اللَّه گفت كه حديث كرد ما را محمد بن حسن بن صفار گفت كه حديث كرد ما را محمد بن حسين بن ابى- الخطاب از على بن اسباط از على بن ابى حمزه از ابو بصير از امام جعفر صادق ٧ كه در قول خداى عز و جل‌ هُوَ أَهْلُ التَّقْوى‌ وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ فرمود كه «خداى تبارك و تعالى فرموده كه من سزاوار آنم كه از من پرهيز شود و بندگان از من بترسند و بنده من چيزى را با من شريك نگرداند و من سزاوار آنم اگر بنده من چيزى را با من شريك نكند كه او را داخل بهشت گردانم» و آن حضرت ٧ فرمود كه «خداى تبارك و تعالى بعزت و جلال خود قسم ياد كرده كه هرگز اهل توحيدش را بآتش دوزخ عذاب نكند و ترجمه آيه اين است كه اوست سزاوار آنكه او را بپرستند و خوف او را نصب العين خود سازند يعنى از محارم او پرهيز نمايند و اوست سزاوار آمرزيدن گناهان بندگان».

حديث كرد ما را محمد بن احمد سنائى رحمة اللَّه گفت كه حديث كرد ما را يا مرا