آتشى را امر ميكند كه آن را فلق ميگويند و آن سخت‌تر چيزى است در دوزخ از روى عذاب كه عذابش از هر چيزى كه در دوزخ است بيشتر باشد پس از جاى خود بيرون آيد سياه و تار با زنجيرها و غلها و خداى عز و جل آن را فرمان دهد كه در رويهاى خلائق بدمد دميدنى اندك يا سخت پس از سختى دميدنش آسمان بريده و پاره شود و ستارگان ناپديد شوند و درياها فشرده و بسته و كوهها نيست و نابود و ديده‌ها تار گردند و زنان آبستن بار خود را بر زمين گذارند و بچه را بيندازند و بچگان از ترس آن پير شوند در روز قيامت بعد از آن خداى تبارك و تعالى اطفال مشركان را امر فرمايد كه خود را در آن آتش افكنند پس هر كه در علم خداى عز و جل از برايش پيشى گرفته باشد كه نيكبخت باشد خود را در آن افكند و آتش بر او سرد و سلامت باشد چنان كه بر ابراهيم ٧ سرد و سلامت بود و هر كه در علم خداى عز و جل از برايش پيشى گرفته باشد كه بدبخت باشد امتناع كند و باز ايستد و خود را در آن آتش نيفكند پس خداى تبارك و تعالى آتش را فرمان دهد تا بجهت ترك كردنش امر خدا را و امتناعش از داخل شدن در آن برچيند و ناگاه بگيرد پس او در دوزخ پيرو از براى پدرانش باشد و اينست معنى قول خداى عز و جل كه‌ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ إِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ وَ أَمَّا الَّذِينَ سُعِدُوا فَفِي الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ «يعنى پس از جمله ايشان صاحب شقاوت و بدبختى است و بعضى از ايشان صاحب سعادت و نيكبختى است پس اما آنان كه بدبخت شدند در آتش دوزخ باشند از براى ايشانست در دوزخ فرياد و ناله زفير اول آواز خر است و شهيق آخر آواز آن يعنى ايشان از شدت عذاب در دوزخ فرياد كنند چون فرياد كردن خر در حالتى كه جاويدان در آنند مادامى كه آسمانها و زمين باشند و مراد از آن تخليد و تاييد است يا مراد آسمانها و زمين آخرت است يا مراد از آسمانها فوق و زبر و مراد از زمين تحت و زير دست مگر آنچه خواهد پروردگار تو كه ايشان را از عذاب و عقوبت باشند و يكى از آنها عذاب آتش است پس مراد خلود