اسرار توحيد (ترجمه توحيد صدوق) - اردکاني، محمد علي - الصفحة ٢٤٤ - «باب بيست و نهم» در بيان نامهاى خداى تبارك و تعالى و فرق ميانه معانى آنها و معانى نامهاى آفريدگان

گرداننده است چه هر كه و هر چه را كه خواهد برميدارد و بلند ميگرداند و اگر چه در نهايت پستى باشد و شديد بمعنى سخت است و صاحب شدت و سختى چه عذاب و نكالش در نهايت شدت و غايت سختى است و ضار گزند رساننده است كه بهر كه خواهد گزند ميرساند بجهاتى كه خود ميداند و معز يعنى عزيز و ارجمند سازنده چه هر كه را خواهد عزيز و ارجمند گرداند و بتوفيق ايمان و معرفت چنان كه فرموده‌ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ و معطى بخشنده است و چه بخشش است كه از او نسبت ببندگان ناتوان نشده باشد و متعالى بر آمده و بلند است و كيست كه زير دست او نباشد و چيست كه زبر او باشد و معيد يعنى برگرداننده چه آن جناب در آخرت همه خلائق را بر ميگرداند از براى حساب و جزاء و مقدم در پيش اندازه است چه آن جناب آنچه خواهد پيش مياندازد و مى‌شود كه بمعنى متقدم باشد بمعنى اول و سابق چه پيش از او چيزى نيست و ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ‌ يعنى خداوند توانائى استوار چه كرد درماندگى بر گرد سراپرده توانائيش نگردد پس نه در قوتش فتورى باشد و نه در متانتش قصورى و مميت ميراننده است كه تمام زندگان را ميميراند چنان كه فرموده‌ وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا و نافع سود دهنده و نفع بخشنده است كه به هر كه خواهد نفع ميرساند بجهاتى كه خود ميداند و در اينجا سودكننده درست نيست و منتقم كينه كشنده و و عقاب‌كننده است چه بهر وضع كه خواهد از هر كه خواهد انتقام مى‌كشد بآنچه كرده باشد.

حديث كرد ما را محمد بن حسن بن احمد بن وليد «رضى» گفت كه حديث كرد ما را محمد بن حسن صفار از محمد بن عيسى بن عبيد از حسن بن محبوب از على بن ريأب از چندين نفر از حضرت صادق ٧ كه فرمود هر كه خدا را عبادت كند بتوهم و گمان بى‌آنكه يقين بوجود آن جناب داشته باشد بحقيقت كه كافر شده و كسى كه اسم خدا را عبادت كند بواسطه حروف يا مفهوم وصفى و معنى آن اسم را عبادت نكند كه از آن به اين اسم تعبير مى‌شود كافر شده و آنكه اسم و معنى هر دو را عبادت كند