ديگر تفسير كرده‌اند اول آنكه هر چيزى باعتبار امكان ذاتى في حد ذاته هالك و معدوم است دويم آنكه هر عملى باطل است مگر آن عمل كه بجهت رضاى خدا و قربة الى اللَّه باشد سيم آنكه هر صاحب عملى باطل و ضائع است مگر آن كس كه غرضش در عمل وجه اللَّه باشد و گفته‌اند كه تعبير كردن از ذات بوجه كه عبارت است از رو در كلام عرب بسيار است و نيز تفسير شده باينكه هر چيزى نابود مى‌شود مگر اصل و حقيقت آن چيز كه عبارت از هويت آنست بنا بر اينكه ضمير در وجهه بسوى شيئى كه چيز است برگردد نه آنكه بسوى خدا راجع باشد چنان كه اكثر علماء چنين فهميده‌اند و ظاهر آيه نيز آنست.

پدرم «ره» گفت كه حديث كرد ما را سعد بن عبد اللَّه گفت كه حديث كرد ما را احمد بن محمد بن عيسى از محمد بن اسماعيل بن بزيع از منصور بن يونس از همنشين ابو حمزه از ابو حمزه كه گفت بحضرت باقر ٧ عرض كردم كه قول خداى عز و جل‌ كُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ‌ چه تفسير دارد و چون فرقه مشبهه وجه را برو تفسير كرده‌اند چنان كه در در كافى در روايت حارث بن مغيره نصرى وقوع يافته است كه حضرت صادق ٧ از تفسير اين آيه سؤال شد حارث بن مغيره روى ميگويد كه حضرت فرمود كه ايشان در آنچه ميگويند عرض كردم كه ميگويند هر چيزى هلاك مى‌شود مگر روى خدا فرمود سبحان اللَّه هر آينه قول بزرگى را گفته‌اند لهذا حضرت باقر ٧ در رد آن بسائل فرموده آنچه را كه از او بقول خود نقل نموده كه فرموده پس هر چيزى هلاك مى‌شود و رو باقى ميماند بدرستى كه خداى عز و جل از آن بزرگتر است كه برو وصف شود و ليكن معنى آن اينست كه هر چيزى نابود مى‌شود مگر دينش و وجه آنست كه از آن آمده مى‌شود و مردم از آن رو بخدا ميروند و وجه در لغت بمعنى رواست و طور و طريقه و برابر و اول روز و آنچه مدد معاش از سلاطين و ملوك متعين مى‌شود و مراد حضرت از وجه مذكور حضرات معصومين :‌اند كه ابواب ايمانند و مردم را بخدا مرسانند و از جمله لطائف آنكه عدد وجه بحساب جمل چهارده است چون عدد معصومين صلوات اللَّه و سلامه عليهم اجمعين.