اسرار توحيد (ترجمه توحيد صدوق) - اردکاني، محمد علي - الصفحة ٤٨٨ - باب شصت و چهارم در ذكر مجلس امام رضا(ع) با سليمان مروزى متكلم خراسان در نزد مأمون در باب توحيد
از اين و نبود چيزى بلكه عدم صرف بود) و آن جناب عز و جل فرموده كه وَ هُوَ الَّذِي يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ (يعنى و او است آن كس كه در اول بار مىآفريند خلق را پس برميگرداند و باز زنده ميكند او را بعد از آنكه مرده باشد) و آن جناب عز و جل ميفرمايد كه بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ بآن معنى كه گذشت و آن جناب عز و جل ميفرمايد كه يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ (يعنى ميافزايد در آفريده خود آنچه ميخواهد) يعنى در بالهاى فرشتگان ميافزايد تا از چهار زياد شود و آن جناب عز و جل ميفرمايد كه وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ (يعنى و آغاز كرد آفريدن آدمى را از گل و آن جناب عز و جل ميفرمايد كه وَ آخَرُونَ مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ إِمَّا يُعَذِّبُهُمْ وَ إِمَّا يَتُوبُ عَلَيْهِمْ (يعنى و گروهى از متخلفان بازداشته شدگان و افتاد بتاخيرگانند كه حكم ايشان موقوف است براى نزول فرمان خدا در باره ايشان يا ايشان را عذاب نمايد و يا توبه ايشان را قبول فرمايد و بر ايشان رجوع كند بمغفرت و آمرزش) و آن جناب عز و جل ميفرمايد كه وَ ما يُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَ لا يُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا فِي كِتابٍ (يعنى و زندگانى داده نشود هيچ دراز عمرى كه خدا او را زندگانى داده و كم كرده نشود از عمر و زندگى آن معمر يعنى معمر ديگر باين معنى كه بعمر معمر اول نرسد مگر در كتاب است كه لوح محفوظ باشد يعنى درازى و كوتاهى زندگانى در آن مقدر و مقرر شده سليمان گفت كه آيا در اين باب چيزى از پدرانت از برايت روايت شده فرمود آرى از برايم از حضرت صادق ٧ روايت شده كه فرمود خداى عز و جل را دو علم است يكى علم مخزون و مكنونى كه در خزينه شده و از هر كسى پوشيده و كسى غير از خدا آن را نميداند و بداء از آن ميباشد و علمى ديگر كه آن را بفرشتگان و پيغمبرانش تعليم فرموده پس علماى از اهل بيت پيغمبرش آن را ميدانند سليمان گفت كه دوست ميدارم كه اين را از كتاب خداى عز و جل از برايم بر كنى و از آن بيرون آورى حضرت فرمود كه قول خداى عز و جل بپيغمبرش ٦ كه فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ (يعنى پس روى بگردان از ايشان پس نيستى تو ملامت زده و سرزنش شده و حضرت فرمود كه هلاك ايشان را اراده فرمود بعد از آن از براى خدا ابداء شد و فرمود كه وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ