روز قيامت كافر ميشوند بعضى از شما كه متبوعانند ببعضى ديگر كه تابعانند و لعنت ميكنند بعضى از شما كه پيروان اراذلند بعضى ديگر را كه سر كردگانند و گفته است كه‌ إِنَّ ذلِكَ لَحَقٌّ تَخاصُمُ أَهْلِ النَّارِ يعنى بدرستى كه اينكه مذكور شد از احوال دوزخيان و سخنان ايشان هر آينه راست و درستى است جدال و نزاع اهل دوزخ كه با يك ديگر گفتگو ميكنند و گفته است كه‌ لا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ يعنى منازعه و گفتگو ميكنيد پيش من و حال آنكه بتحقيق كه پيش داشته‌ام بسوى شما وعيد خود را يعنى پيش از اين در دنيا در كتب خود بر زبانهاى رسولان خود بشما اعلام كرده بودم آنچه را كه موجب‌اند از شما از اين روز بود پس مخاصمه شما در اين روز مستلزم الزام حجت بر من نخواهد بود و عذر شما در اين باب مسموع نه و گفته است كه‌ الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى‌ أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ‌ يعنى امروز مهر ميگذاريم بر دهانهاى ايشان و سخن ميكند با ما دستهاى ايشان و گواهى ميدهد پايهاى ايشان بآنچه بودند كه كسب ميكردند و مراد اينست كه اعضاى ايشان را كه در دنيا از شأن آنها نطق نبود گويا گردانيم تا گواهى دهند بر ايشان و بر زبانهاى ايشان كه در دنيا بآن سخن ميكردند مهر گذاريم تا دروغ از آنها صادر نشود پس يك مرتبه خبر ميدهد كه ايشان سخن نميگويند و يك مرتبه خبر ميدهد كه‌ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً و يك بار خبر ميدهد كه خلق نطق نميكنند و از گفتار ايشان ميگويد كه‌ وَ اللَّهِ رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ‌ و بار ديگر خبر ميدهد كه ايشان با هم مخاصمه و گفتگو ميكنند پس يا امير المؤمنين اين چگونه مى‌شود و چگونه شك نكنم در آنچه مى‌شنوى حضرت فرمود كه واى بر تو آنچه را كه در آن شك كرده بياور گفت كه خداى عز و جل را مييابم كه ميگويد وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ و ميگويد كه‌ لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ و ميگويد كه‌ وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرى‌ عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى‌ و ميگويد كه‌ يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً يعنى در آن روز در خواست سود ندهد مگر كسى را كه خداوند بخشاينده او را دستورى داده باشد و پسنديده باشد