كه رضوان و پيروان اويند بايشان گويند كه سلامتى و ايمنى و تحيت و رحمت از جانب خدا بر شما باد پاك و پاكيزه شديد پس در آئيد در حالتى كه جاويد باشيد پس در نزد اين يقين بدخول بهشت و نظر بسوى آنچه پروردگار ايشان ايشان را وعده فرموده بهمرسانند و اين معنى قول آن جناب است كه‌ إِلى‌ رَبِّها ناظِرَةٌ و جز اين نيست كه بنظر بسوى خويش نظر بسوى ثواب خود تبارك و تعالى را قصد دارد و اما قول آن جناب‌ لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ پس آن چنانست كه فرموده‌ لا تُدْرِكُهُ الْأَبْصارُ و خيالها باو احاطه نميكند وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصارَ يعنى او بآنها احاطه ميكند وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ اين مدح و ستايشى است كه پروردگار ما نفس خود را تبارك و تعالى و تقدس‌ عُلُوًّا كَبِيراً بآن ستوده و موسى ٧ سؤال كرد و از حمد خداى عز و جل اين بر زبانش جارى شد كه‌ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ‌ و اين مسألت او امر عظيمى بود و كار بزرگى را خواهش نمود و باين جهت از او بازخواست شد پس خداى تبارك و تعالى فرمود كه‌ لَنْ تَرانِي‌ يعنى مرا در دنيا نبينى تا بميرى پس در آخرت مرا خواهى ديد بآن معنى كه مذكور شد و ليكن اگر خواهى كه در دنيا مرا ببينى بسوى اين كوه نظر كن‌ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكانَهُ فَسَوْفَ تَرانِي‌ پس خداى جل ثناؤه بعضى از آيات خود را آشكار نمود و پروردگار ما از براى آن كوه تجلى فرمود پس آن كوه پاره پاره شد و چون چيز پوسيده ورزيده گرديد وَ خَرَّ مُوسى‌ صَعِقاً بعد از آن خدا او را زنده گردانيد و بر انگيخت پس موسى گفت كه‌ سُبْحانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ‌ يعنى منم اول مؤمنى كه از ايشان بتو ايمان آورده كه هرگز تو را نخواهد ديد و اما قول آن جناب‌ وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرى‌ عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى‌ يعنى محمد ٦ در جايى كه آفريده از آفريدگان خداى تعالى از آن در نمى‌گذرد و قول آن جناب در آخر آيه‌ ما زاغَ الْبَصَرُ وَ ما طَغى‌ لَقَدْ رَأى‌ مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى‌ يعنى جبرئيل ٧ را در صورتى كه دارد دو مرتبه ديد اين مرتبه و يك مرتبه ديگر و بيانش آنست كه خلق جبرئيل ٧ بزرگست چه او از جمله روحانيانست كه خلق و صفت ايشان را كسى در نيابد مگر خدا كه پروردگار عالميانست و قول آن جناب‌ يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا يَعْلَمُ‌