زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٣٧٣ - (مناقب امام باقر

نزديك او رفتم و بر وى سلام كردم و جواب شنيدم و از شدت گرما عرق ميريخت گفتم: خداوند تو را عافيت دهد، تو يكى از شيوخ قريش هستى در اين وقت گرما و با اين مزاج باز هم در طلب دنيا كوشش ميكنى؟!، اگر اينك مرگ تو را فرا رسد در اين حال چه كار ميكنى؟

محمّد بن منكدر گويد: وى در اين هنگام دستش را از غلامان رها كرد و بر زمين نشست و فرمود: اگر اكنون مرگ من در رسد مرا در حال طاعت پروردگار خواهد ديد، من با اين زحمت خود زندگى براى اهل بيتم فراهم ميكنم، و دست درازى بطرف تو و امثالت نميكنم، و من ميترسيدم مرگ من در رسد و مرا در حال نافرمانى مشاهده كند، گفتم: خداوند تو را رحمت كند من آمدم تو را موعظه كنم و ليكن در عوض شما مرا موعظه كردى.

حضرت فرمود: مردم از اين جهت از ما اكراه دارند كه ميدانند ما خاندان رحمت و شجره نبوت هستيم، منزل ما محل فرود آمدن فرشتگان است، و ما معدن حكمت و جاى نزول وحى ميباشيم.

فرمودند: ما در باره مردم مبتلا هستيم، اگر آنان را بطرف خود دعوت كنيم ما را اجابت نميكنند، و اگر آنان را به حال خود واگذاريم بدون توجه ما هدايت نخواهند شد.

فرمود: ما گنجينه علم پروردگاريم و امر پروردگار دست ما قرار دارد، بوسيله ما اسلام آغاز شد و به ما انجام خواهد گرفت و مردم احكام اسلام را از ما آموختند، به خداوندى كه دانه را شكافت و آدميان را آفريد علم خداوند جز نزد ما در جاى ديگرى نيست، و مردم نخواهند علم خدا را درك كنند مگر بوسيله ما.

٧- فضيل از حضرت باقر ٧ روايت كرده كه آن جناب فرمود: اگر ما از نزد خود مطلبى اظهار كنيم گمراه خواهيم شد، همان گونه كه گذشتگان گمراه شدند، و ليكن ما از روى براهين و ادله‌اى كه خداوند براى پيغمبرش فرستاد حديث ميكنيم.

از حضرت باقر ٧ پرسيدند چرا در هنگام القاء حديث سند روايت را ذكر نمى‌