زندگاني چهارده معصوم (ترجمه إعلام الورى بأعلام الهدى شيخ طبرسي) - عطاردي، عزيزالله - الصفحة ٦٠٥ - (٥)(شبهات وارده در پيرامون غيبت)

مانند مفتيان فتوى ميدهى، اينك در باره معنى اشعار هم مانند اهل شعر نظر خود را بگو، ابن عباس گفت: آن شعر كدام است؟ أعرابى گفت: معنى اين شعر چيست؟

ابن عباس گفت: مقصود اين شاعر عمرو بن حممه دوسى است كه مدت سيصد سال در ميان عرب به امور قضائى پرداخت، و چون عمرش بطول انجاميد و عقل و شعورش رو به نقصان گذاشت لذا حفيد هفتمى او را بر وى گماشتند تا در هنگام تغيير حال او را متوجه كند، عمرو بن حممه ميگفت: قلبم گاهى تغيير حال پيدا ميكند و روزى چندين بار حالات مختلف برايم دست ميدهد، فقط در اول روز عقل و شعورم بهتر از ساير مواقع درك ميكند، وى به حفيد خود ميگفت: هر گاه ديدى كه من از مطلب پرت شدم با عصائى كه در دست دارى بر من فرود آور و مرا متوجه كن حفيدش هم متوجه جدش بود و هر گاه حالش تغيير ميكرد عصا را بر وى فرود مى‌آورد و او بلافاصله متوجه اشتباهش ميشد.

زهير بن حباب بن عبد اللَّه بن كنانة بن عوف چهار صد و بيست سال عمر كرد، و در ميان قومش با عزت و شرافت زندگى نمود و خويشاوندانش همواره از وى اطاعت ميكردند.

حارث بن مضاض جرهمى چهار صد سال زندگى كرد و اين دو بيت از گفته اوست:

عمر بن طفيل عدوانى دويست سال عمر كرد، و اين مرد از حكماء عرب بشمار ميرفت، و ذو الاصبع در باره وى گفته:

اين چند مورد در باره اخبار معمرين ما را كفايت ميكند و بيش از اين موجب اطاله كتاب است و هر گاه معلوم شود كه خداوند براى حكمت و مصالحى عمر گروهى را طولانى كند ديگر جاى انكار در بين نيست، در صورتى كه بعضى از اين معمرين از انبياء و حجت‌هاى پروردگار هستند، و عده‌اى هم از كفار و مشركين ميباشند و بنا بر