در اين صورت لازم است كه پروردگار بزرگ اين امام را معرفى كند و بوسيله معجزات و كرامات و خوارق عادات امر او را بر مردم روشن گرداند و ما بعد از سير در حالات اين امت و مطالعه در موضوع امامت به مطالب ذيل برخورديم.

مسلمين پس از رحلت حضرت رسول ٦ بسه گروه منقسم شده‌اند و در موضوع امامت هر يك بنحوى سخن گفته‌اند كه اينك گفته‌هاى آنان تشريح مى‌گردد:

شيعيان معتقدند كه امام بعد از حضرت رسول امير المؤمنين علي بن ابى طالب است و پيغمبر به امامت و خلافت وى تصريح كرده است، بنى عباس و طرفداران آنها عقيده دارند عباس عموى پيغمبر امامت را به ارث ميبرد، بقيه از مسلمين معتقدند كه امام بعد از پيغمبر ابو بكر است.

كسانى كه بامامت ابو بكر و عباس عقيده دارند اجماع كرده‌اند كه اين دو نفر معصوم نيستند و لذا از موضوع امامت خارج ميشوند زيرا كه قبلا گفتيم امام بايد معصوم باشد پس بنا بر اين امام معصوم بعد از پيغمبر جز امير المؤمنين علي ٧ كسى ديگر نميتواند باشد و خداوند هم بامامت وى تصريح كرده و اشاره فرموده است مطالب فوق مورد اتفاق كليه فرق مسلمين است و جز اقوال سه‌گانه مذكور، قول ديگرى ديده نشده است و اما دلائل سمعيه در مورد امامت امير المؤمنين ٧ زياد است علماى اماميه از قديم و جديد در اين مورد كتابهاى زيادى نوشته‌اند سيد مرتضى علم الهدى- رضوان اللَّه عليه- در كتاب «شافى» راجع به امامت علي بن ابى طالب داد سخن داده و در پيرامون اين مسأله مشروحا بحث كرده است و جواب اعتراضات مخالفين را داده است خداوند او را از دين و اهل آن جزاى خير مرحمت كند و ما اكنون مختصرى در اين موضوع ايراد ميكنيم حضرت رسول ٦ راجع بامامت امير المؤمنين ٧ در بعضى موارد قولا و فعلا تصريح كرده و در پاره از اوقات تنها به قول اكتفاء نموده است، اما در نصوصى كه قولا و فعلا تصريح بامامت وى شده و او را مستحق و شايسته براى اين امر دانسته و وى را بر ديگران فضيلت و برترى داده بقرار ذيل است:

تزويج حضرت زهراء سلام اللَّه عليها بامير المؤمنين، و عقد اخوت بين او و پيغمبر،