ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٥٥ - فرق آيات مكى و مدنى از لحاظ نرمى و شدت بيان

صلى اللَّه عليه و آله بمدينه تشريف آورد، چهار ستون ديگر بر شهادتين بعنوان پايه و ركن اسلام اضافه شد و اسلام داراى پنج پايه گرديد: شهادتين و نماز و زكاة و حج و روزه، و نيز حدود و ارث و بيان گناهان و معاصى با شدت نازل گشت و كيفر و مجازات آنها بيان شد، پس هر كس يكى از آن معاصى را مرتكب شود هنگام ارتكاب، مؤمن نيست و در آن موقع پيراهن ايمان از تنش كنده شود، امام باقر عليه السّلام تمام اين مطالب را با اتكاء بآيات شريفه قرآن و استدلال بمحكمات بطور روشن بيان ميفرمايد، و در باره ولايت اگر چه تصريح نفرموده، ولى طريقه بيان و استدلالش، روشن‌دلان را بولايتش رهبرى ميكند و الحمد للَّه،

٢-

امام باقر عليه السّلام فرمود: بامير المؤمنين عليه السّلام عرض شد: كسى كه به‌

لا اله الا اللَّه و محمد رسول اللَّه‌

شهادت دهد مؤمن است؟ فرمود: پس واجبات خدا كجا ميرود؟.

و على عليه السّلام ميفرمود: اگر ايمان كلام ميبود (يعنى تنها گفتن شهادتين ميبود) روزه و نماز و حلال و حرامى در آن نازل نميشد.

راوى گويد: بامام باقر عليه السّلام عرضكردم: نزد ما گروهى هستند كه ميگويند: هر گاه كسى به لا اله الا اللَّه و محمد رسول اللَّه شهادت دهد مؤمن است، فرمود: پس چرا براى اجراء حدود تازيانه ميخورند (چنانچه اگر يكى از آنها زنا كند يا مشروب خورد) و چرا دستشان بريده مى‌شود (وقتى كه دزدى كنند) و خداى عز و جل مخلوقى گراميتر از مؤمن نيافريده، زيرا فرشتگان خدمتگزار مؤمنين‌اند و مؤمنين در جوار رحمت خدايند و بهشت براى مؤمنين است و حور العين براى مؤمنين است، سپس فرمود: پس چرا كسى كه واجبات را انكار كند كافر است؟

٣-

سلام جعفى گويد: از امام صادق عليه السّلام در باره ايمان پرسيدم، فرمود: ايمان اينست كه: خدا