ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٥٢ - فرق آيات مكى و مدنى از لحاظ نرمى و شدت بيان

خداى عز و جل فرمايد: «خدا كافران را لعنت كند و دوزخ را برايشان آماده نمايد كه هميشه و جاودان در آن باشند و يار و مددكارى نيابند، و چگونه ممكن است امر قاتل موكول بمشيت خدا باشد (كه اگر خواهى عذابش كند و اگر خواهد او را بيامرزد) در صورتى كه جزاى او را جهنم قرار داده و غضب و لعنت خود را باو رسانيده، و او را از جمله ملعونان در كتاب خود بيان كرده است.

و در باره كسى كه مال يتيم را بستم بخورد، نازل فرمود: «كسانى كه اموال يتيمان را بستم ميخورند در اندرون خود آتش خوردند و بآتشى افروخته درون خواهند شد، ١٠- سوره ٤» زيرا خورنده مال يتيم روز قيامت مى‌آيد، در حالى كه آتش در شكمش شعله‌ور است و زبانه آن از دهنش خارج شود، بنحوى كه همه اهل محشر بدانند كه او خورنده مال يتيم است.

و راجع به پيمانه نازل فرموده است: «ويل بر كمفروشان‌[١] سوره ٨٣» و خدا ويل را براى كسى قرار نداده، جز آنكه كافرش ناميده. خداى عز و جل فرمايد: «ويل بر كافران از حضور يافتن در روزى بزرگ ٣٨ سوره ١٩».

و در باره عهد و پيمان نازل فرمود: «كسانى كه پيمان با خدا و سوگندهاى خويش را ببهائى اندك ميفروشند، در آخرت خلاقى (نصيبى) ندارند و روز قيامت خدا با آنها سخن نميگويد و سويشان نمينگرد و پاكشان نميكند و عذابى دردناك دارند ٧٧ سوره ٣» و خلاق همان نصيب است، و كسى كه در آخرت‌

[١] ويل: در آمدن بدى و شر، و دردمند نمودن و مصيبت زده ساختن و نيز ويل، واى و سختى است- منتهى الارب-