ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ١٠١ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

(در صورتى كه پيغمبران هم اعتراف بتقصير در عبادت ميكنند) آن هنگام از من دور شود و خودش گمان كند بمن نزديك است.

پس كسانى كه اعمالى بخاطر ثواب من انجام ميدهند، نبايد بآن اعمال تكيه كنند، زيرا اگر آنها هر چه كوشش كنند و خود را بزحمت افكنند و عمر خود را در راه عبادتم بسپرند، باز مقصر باشند و با عبادت خود بكنه و حقيقت عبادتم نرسند، نسبت بكرامت و نعمت بهشت و درجات عالى كه در جوارم طلب ميكنند، ولى تنها بايد برحمتم اعتماد كنند و بفضلم شادمان باشند و با حسن ظن بمن مطمئن باشند، در آن هنگام رحمتم دستگيرشان شود و رضوانم بآنها برسد و آمرزشم بر آنها لباس گذشت پوشد، همانا منم خداى رحمان و رحيم و بدان ناميده و منسوب شده‌ام. (اسم رحمان و رحيم روى خود گذاشته‌ام).

٥-

موسى بن جعفر عليه السّلام فرمود: كسى كه خدا را شناخت [عقل خدائى پيدا كرد] سزاوار است.

روزى دادن او را كند و دير نشمارد و او را در حكمش متهم ندارد.

٦-

امام صادق عليه السّلام فرمود: خداى عز و جل فرمايد: بنده مؤمنم را بهر سو بگردانم، برايش خير است، پس بايد بقضاء من راضى باشد و بر بلاى من صبر كند و نعمتهايم را سپاسگزارد تا او را- اى محمد- در زمره صديقين نزد خود ثبت كنم.