ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٤٤ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

ربعى گويد: مردى از هم مذهبان ما در مدينه از من پرسيدم و گفت: تو خود شنيدى كه فضيل بن يسار چنين گفت؟: آرى، گفت: اما من از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود: مسلمان برادر مسلمان است، باو ستم نكند و فريبش ندهد و او را وانگذارد، و غيبتش نكند و با او خيانت ننمايد و محرومش نسازد.

در بيان حق آنكه خود را بايمان نسبت دهد و آنچه از حق او بكاهد

١-

مسعدة بن صدقه گويد: شنيدم شخصى از امام صادق عليه السّلام پرسيد ايمان كسى كه حق او و برادريش بر عهده ماست چگونه است و از چه راه ثابت شود و بچه وسيله باطل مى‌شود؟ امام فرمود: همانا ايمان دو گونه ملاحظه مى‌شود.

يكى از آن دو آنست كه از رفيقت براى تو نمايان مى‌شود، پس هر گاه مثل عقيده خودت از رفيقت براى تو نمايان شد، حق دوستى و برادرى او ثابت مى‌شود، مگر آنكه خلاف آنچه را نسبت بخود گفته اظهار كند پس هر گاه چيزى از او صادر شود كه ضد آنچه را بتو اظهار كرده بتوانى استدلال كنى، از آنچه خود را وصف نموده خارج شود و آنچه را بتو اظهار كرده نقض كند، مگر آنكه ادعا كند آنچه را انجام داده از راه تقيه بوده، با وجود اين ملاحظه شود اگر از امورى باشد كه تقيه در آن ممكن نيست از او پذيرفته نگردد، زيرا تقيه مواردى دارد كه هر كه آن را از مورد خودش بيرون برد. برايش درست باشد، و توضيح مورد تقيه مثل اينست كه مردم بدى فرمان و كردارشان بر خلاف حق جارى و آشكار