ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٤٢٨ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

و آن شادمانش ميسازد، و از حال پشيمانى دور مى‌افتد، در صورتى كه بودنش بحال پشيمانى بهتر است از شادى و سرورى كه او را فرا گرفته است.

شرح‌

- معلومست كه شخص پشيمان حال توابين را پيدا مى‌كند و خداى تعالى فرمايد: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ‌ و شادى و سرور، نازيدن و باليدن بر خداست، علاوه بر آنكه تعيين ارزش عمل بنده با سيد و مولاى او است و از اين روايات پيداست كه خداى تعالى گنهكار ترسان را از عابد خودبين دوست‌تر دارد.

٥-

امام صادق عليه السّلام فرمود: عالمى نزد عابدى رفت و باو گفت: نماز خواندنت چگونه و در چه حد است، عابد گفت: مانند منى را از نمازش ميپرسند؟! در صورتى كه من از فلان زمان و فلان وقت عبادت خدا ميكنم، عالم گفت: گريه كردنت چگونه است؟ گفت: چنان ميگريم كه اشكهايم روان مى‌شود، عالم گفت: همانا اگر خنده كنى و ترسان باشى، بهتر است از اينكه گريه كنى و ببالى، هر كه بخود ببالد چيزى از عملش بالا نرود (پذيرفته نشود).

٦-

امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام فرمود: دو مرد داخل مسجد شوند كه يكى عابد و ديگرى فاسق باشد، و از مسجد خارج شوند، در حالى كه فاسق صديق (مؤمن واقعى) شده باشد و عابد فاسق، و اين براى آنست كه عابد داخل مسجد شود، در حالتى كه بعبادتش ببالد و بآن بنازد و فكرش در آن باره باشد ولى فكر فاسق در باره ندامت و پشيمانى از فسقش باشد و از خداى عز و جل راجع بگناهانى كه كرده آمرزش خواهد.

٧-

عبد الرحمن بن حجاج گويد: بامام صادق عليه السّلام عرضكردم: مردى عملى (گناهى) مى‌كند و از آن ترسان و هراسان مى‌شود، سپس كار نيكى ميكند و او را شبه عجبى ميگيرد (و بكار نيكش ميبالد).