ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٨ - باب شرايع پيغمبران

را، باضافه وضو [و وضو را براى محمد صلى اللَّه اضافه فرمود] و آن حضرت را فضيلت بخشيد بسبب سوره فاتحة الكتاب و آيات آخر سوره بقره و سوره‌هاى پر فصل (از سوره ق يا محمد يا فتح تا آخر قرآن) و غنيمت و فى‌ء را براى او حلال فرمود و او را با رعب (و ترسى كه در دل دشمنانش ميافكند) نصرت بخشيد، و زمين را برايش سجده‌گاه و پاك‌كننده (در تيمم) قرار داد، و او را بسوى همگان از سفيد و سياه و جن و انس ارسال فرمود، و گرفتن جزيه و اسير كردن مشركين و فديه گرفتن را باو عطا فرمود، سپس تكليفى باو متوجه شد كه بهيچ يك از پيغمبران آن تكليف متوجه نشده بود، و از آسمان شمشيرى بى‌غلاف بر او نازل شد و باو گفته شد «در راه خدا جنگ كن (و اگر ترا تنها گذاشتند) تنها خودت تكليف دارى (كه با دشمنان دين بجنگى).

٢-

سماعة بن مهران گويد: قول خداى عز و جل را: «چنان كه پيغمبران اولو العزم صبر كردند تو هم صبر كن- ٣٥ سوره ٤٦-» بامام صادق عليه السلام عرضكردم. فرمود: پيغمبران اولو العزم: نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمد صلى اللَّه عليه و آله و عليهم ميباشند.

عرضكردم: اينها چگونه اولو العزم گشتند؟ فرمود: زيرا جناب نوح با كتاب و شريعتى مبعوث شد و هر پيغمبرى كه پس از نوح آمد، كتاب و شريعت و طريقه او را اخذ كرد، تا زمانى كه جناب ابراهيم عليه السلام آمد با صحف و فرمان ترك كتاب نوح. نه از راه كافر شدن بآن (بلكه اوضاع زمانش مقتضى ترويج كتاب نوح نبود، و آن هم بدستور خداى تعالى بود) سپس هر پيغمبرى كه بعد از ابراهيم عليه السلام آمد بشريعت و طريقه و صحف او رفتار كرد، تا زمانى كه جناب موسى آمد و تورات و شريعت و طريقه خود را با فرمان ترك‌