ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢١ - بودن مؤمن در صلب كافر

دنيا) پروردگارش را نميشناخت، و فرمود رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمايد: هر نوزادى بر همين فطرت متولد مى‌شود، يعنى خداى عز و جل را خالق خود ميداند، همچنين است قول خداى تعالى: «اگر از آنها بپرسى، آسمانها و زمين را كه آفريده؟ خواهند گفت: خدا».

٥-

امام صادق عليه السّلام راجع بقول خداى عز و جل؛ «فطرت خدائى است كه مردم را بر آن آفريده است» فرمود: آنها را بر يگانه‌پرستى آفريده.

شرح‌

- فطرت بمعنى سرشت و آفرينش انسان است با صفتى مخصوص، و مقصود از اين روايات اينست كه: خداى تعالى انسان را با صفت خداپرستى آفريده و اين معرفت را در ذات و نهاد او بوديعت گذاشته است، بنحوى كه اگر انسان خود را از تلقينات و وساوس خانواده و محيط بركنار دارد، و از ديده سرشت و فطرت بى‌آلايش خود بنگرد، بصانع و خالق خويش اعتراف ميكند، و اگر اين صفت را خداى تعالى در فطرت انسان نميگذاشت، هيچ كس خداشناس نمى‌گشت، اكنون كه مى‌بينيم هر يك از افراد بشر به تكاپو افتاده و معبود و صانعى براى خود انتخاب ميكنند، دليل بر فطرى بودن آنست در نهاد اوليه آنها، منتهى برخى از افراد، در تطبيق مصداق دچار اشتباه گشته‌اند. و نيز گاهى آلودگيهاى متراكم محيط روى فطرت پاك انسان را ميپوشاند و او را دچار ترديد يا انكار صانع ميكند، ولى همين افراد گاهى كه گرفتار بيچارگى ميشوند و در جهان طبيعت ملجأ و پناهى براى خود نمى‌بينند، فطرت پاك و منورشان تجلى ميكند و از ميان كشتى كه نزديك بفرق شدن است، فرياد خدايا و پروردگارا از آنها بلند مى‌شود.

بودن مؤمن در صلب كافر

١-

امام صادق عليه السّلام فرمود، نطفه مؤمن در صلب مشرك قرار ميگيرد، ولى هيچ گونه بدى و آلودگى باو نميرسد، تا زمانى كه در زهدان زن مشركه قرار گيرد. در آنجا هم هيچ گونه بدى باو نرسد تا او را بزايد