ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٩٩ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

٩-

رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: كسى را كه شباهتش از همه شما بمن دورتر است بشما خبر ندهم؟ گفتند: چرا يا رسول اللَّه! فرمود: كسى كه از فحش گفتن و فحش شنيدن پروا ندارد [فحش دهد و بسيار دهد] و بد زبانست و بخيل و متكبر و كينه‌توز و حسود و سخت دل و از هر خيرى كه بدان اميد ميرود دور است و از هر شريكه از آن پرهيز مى‌شود، از او ايمنى نيست.

١٠-

سلمان فارسى گويد: هر گاه خداى عز و جل هلاك بنده‌ئى را خواهد (او را مستحق لطف و توفيق نداند) حيا را از او بگيرد و چون حيا را از او گرفت او بمردم خيانت كند و مردم باو، و چون چنين كرد، امانت بكلى از او بر كنار شود، و چون امانت از او رخت بربست، همواره خشن و سخت دل شود، و چون خشن و سخت دل شد، رشته ايمان از او بريده شود، و چون رشته ايمان از او بريده شود.

او را جز شيطانى ملعون نبينى (صفاتش همه شيطانى شود و مورد لعنت خدا و ملائكه قرار گيرد).

١١-

پيغمبر (ص) فرمود: سه عمل مورد لعنت است نسبت بكسى كه آنها را انجام دهد: ١- كسى كه در سايه‌گاه قافله تغوط كند ٢- هر كه از نوبت آب كسى جلوگيرى كند ٣- كسى كه راه روشن و معلوم را به بندد.

شرح‌

- مقصود از راه روشن و معلوم آنست كه مردم از آنجا بسيار عبور كرده و راه بودنش معلوم باشد و در بعض نسخ «مقربه» ضبط شده و آن بمعنى راه نزديكست، و مقصود كسى است كه راه نزديك را بر مردم به بندد و آنها را مجبور كند كه از راه دور عبور كنند، و اين روايت دليل بر جواز لعن اين اشخاص دارد، و شايد لعنتى كه از مسلمين در اين موارد شنيده مى‌شود متكى باين روايات باشد.