ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٠٧ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

٤-

مردى از اصحاب امام صادق عليه السلام همواره خدمتش ميرسيد، مدتى گذشت كه حج نگذاشت (و خدمت امام نرسيد) يكى از آشنايانش خدمت امام آمد، امام باو فرمود: فلانى چه ميكند؟ راوى گويد: او سخن را در لفافه بيان كرد و گمان نمود منظور حضرت دارائى و مال دنياست. امام صادق عليه السلام فرمود: دينش چگونه است؟ گفت: چنان كه شما دوست دارى، فرمود: بخدا كه او غنى است.

باب تقيه‌

١-

امام صادق عليه السلام در باره قول خداى عز و جل چنين فرمود: «ايشان براى صبرى كه كردند، دو بار پاداش خود را دريابند (براى صبرى كه بر تقيه كردند) «و با حسنه گناه را دفع كردند» فرمود حسنه تقيه و گناه فاش كردن است.

شرح‌

- آيه شريفه در سوره قصص است و راجع بتفسير دو پاداش وجوه بسيارى گفته‌اند: يكى از آن وجوه اينست كه: مقصود از ايشان نصارى و يهودى ميباشند كه به پيغمبر اسلام گرويدند و يك پاداش آنها مربوط بگرويدن به پيغمبر خود و پاداش ديگر مربوط بگرويدن به پيغمبر اسلامست.

٢-

ابى عمر و اعجمى گويد: امام صادق عليه السلام بمن فرمود: اى ابا عمرو! نه دهم دين در تقيه است و هر كه تقيه ندارد دين ندارد، و تقيه در هر چيز است جز در نوشيدن نبيذ و مسح بر روى كفش.

شرح‌

- اين خبر مخالف اخبار بسياريست كه تقيه را با اجتماع شرائط در همه چيز، جز در خونريزى جارى ميداند، از اين رو در توجيهش وجوهى گفته‌اند:

اول- تقيه در اين دو چيز هم نيست تا زمانى كه بزيان جانى و مالى بسيار نرسد، و چون باين حد