ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٩٩ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

كه نيكوكار و پرهيزكار و مصلح ميان مردم باشيد، ٢٢٤ سوره ٢» فرمود: هر گاه ترا براى اصلاح ميان دو تن خواندند، مگو سوگند خورده‌ام كه اين كار را نكنم.

شرح‌

- در تفسير آيه شريفه دو قولست: اول آنكه كلمه‌ أَنْ تَبَرُّوا بر وجه اثبات باشد. دوم آنكه بر وجه نفى و حرف «لا» در تقدير باشد.

بنا بر وجه دوم معنى آيه اينست كه خدا را مانع كارهاى خيرى كه بر آنها سوگند ياد كرده‌ايد مسازيد يعنى اگر سوگند ياد كرده‌ايد كه مثلا احسان نكنيد و ميان مردم اصلاح ننمائيد، باين سوگند وفادار نباشيد و هر گاه مورد احسان و اصلاحى پيش آمد انجام دهيد و كفاره سوگند را بدهيد و تفسير امام عليه السّلام مناسب اين معنى است، ولى بنا بر وجه اول معنى آيه اينست كه: خدا را معرض سوگندهاى خود مسازيد، يعنى همواره بخدا سوگند نخوريد تا نيكوكار و با تقوى و مصلح ميان مردم باشيد.

٧-

امام صادق عليه السّلام بمعاوية بن وهب يا عمار، راجع بامورى كه باو دستور داده بود، فرمود از جانب من چنين و چنان بگو، معاويه گويد: عرضكردم: فرموده شما را بآنها برسانم و خودم هم آنچه را شما فرموده‌ايد و چيزهاى ديگرى را كه نفرموده‌ايد بگويم؟ فرمود: آرى، مصلح دروغگو نيست (همانا اين صلح است نه دروغ).

باب احياء مؤمن‌

١-

سماعه گويد: از امام صادق عليه السّلام اين قول خداى عز و جل را پرسيدم: (هر كه انسانى را بجز براى قصاص انسانى بكشد، گويا همه مردم را كشته، و هر كه او را زنده كند گويا همه مردم را زنده كرده، ٣٢ سوره ٥» فرمود: هر كه او را از گمراهى بسوى هدايت برد گويا او را زنده كرده‌