ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٣٨٨ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

كنيد و اما وجه تشبيه اين مطلب به زنا و رفتن روح ايمان گويا اينست كه انفاق در راه خدا عملى است مستحسن و نيكو و داراى ثواب و پاداش از جانب خداى تعالى، ولى در صورتى كه در ضمن خرماى بد و پوسيده صورت گيرد آن ثواب و پاداش از ميان برود، چنان كه روح ايمان هنگام زنا از مؤمن برود، مرحوم مجلسى در اين باره دو وجه ديگر هم نقل ميكند، ولى همه را خالى از تكلف نميداند.

١٨-

سليمان بن خالد گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود: «همانا خدا نيامرزد كه باو شرك آورند.

ولى كمتر از شرك را براى هر كه خواهد بيامرزد ٤٨ سوره ٤» يعنى گناهان كبيره و غير آنها را (براى هر كه خواهد بيامرزد) عرضكردم: گناهان كبيره هم داخل استثناست؟ فرمود: آرى.

شرح‌

- سليمان تعجب ميكند از اينكه گناهان كبيره هم قابل آمرزش باشد، ولى امام عليه السّلام طبق تعميمى كه از آيه شريفه مستفاد مى‌شود، در پاسخ او ميفرمايد: آرى گناهان كبيره هم قابل آمرزشند، نهايت اينكه بدون شرط و قيد نيست كه بندگان در ارتكاب كبائر جرى و بى‌باك شوند، بلكه بمشيت خدا مقيد است، از اين رو گفته‌اند: با وجود آنكه اين آيه شريفه از تمام آيات قرآنى بندگان را بيشتر اميدوار ميكند، زيرا غير از شرك هر گناهى را قابل آمرزش ميداند، جانب خوف را هم ملاحظه كرده و شرط آمرزش را مشيت خدا قرار داده است، پس صفت خوف و رجا را با هم بميزان لازم مراعات كرده است.

١٩-

اسحاق بن عمار گويد: بامام صادق عليه السّلام عرضكردم: در گناهان كبيره هم استثنا ميباشد كه خدا براى هر كه خواهد بيامرزد؟ فرمود: آرى (هر گناه كبيره‌ئى از هر كس آمرزيده نشود).

٢٠-

امام صادق عليه السّلام راجع به (آيه شريفه ٢٦٩ سوره ٢) «بهر كه حكمت داده شد خير بسيار داده شد» فرمود: مقصود (از حكمت) معرفت امام و دورى از گناهان كبيره‌ايست كه خدا براى آنها دوزخ را واجب فرموده است.

٢١-

محمد بن حكيم گويد: بحضرت ابو الحسن عليه السّلام عرض كردم: گناهان كبيره شخص‌