ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٨١ - برترى ايمان بر اسلام و يقين بر ايمان

١٢-

امام باقر عليه السلام فرمود. خداى عز و جل بموسى عليه السّلام وحى فرمود: همانا از جمله بندگانم كسى است كه بوسيله حسنه بمن تقرب جويد و من او را در بهشت حاكم سازم (بهشت را در اختيار او گذارم) موسى عرضكرد، پروردگارا آن حسنه چيست؟ فرمود: اينكه همراه برادر مؤمنش در راه بر آوردن حاجت او گام بردارد، چه آنكه برآورده شود يا نشود.

١٣-

حضرت ابو الحسن عليه السّلام فرمود: هر كه برادر مؤمنش براى حاجتى نزد او آيد، رحمتى باشد كه خداى تبارك و تعالى بسوى او كشانيده، پس اگر آن را بپذيرد، بولايت ما پيوستش داده و ولايت ما بولايت خدا پيوسته است، و اگر با وجود آنكه توانائى بر قضاء حاجت او دارد، او را رد كند، خدا در قبرش مارى از آتش باو مسلط كند كه تا روز قيامت او را بگزد، چه آنكه آمرزيده باشد يا معذب (گناه ديگرى داشته يا نداشته باشد) و اگر حاجت خواه او را معذور دارد، وضعش بدتر است.

شرح‌

- يعنى علاوه بر گزيدن مار عذاب بيشترش كنند، زيرا وقتى صاحب حاجت معذورش دارد كه هر چه اصرار كند جواب انكار شنود، علاوه بر آنكه در قضاء حاجت برادر مؤمن نبايد مسامحه كرد تا مجبور بمعذور داشتن گردد.

١٤-

امام باقر عليه السّلام فرمود: همانا مؤمن حاجتى از برادرش باو مراجعه مى‌شود كه نميتواند انجام دهد، ولى بدان همت ميگمارد و دل ميبندد، خداى تبارك و تعالى او را بسبب همتش ببهشت وارد ميكند.