ترجمه اصول کافي شيخ کليني - مصطفوى، سيد جواد - الصفحة ٢٦ - باب اخلاص

و هر چه سيئاتست از شيطان- لعنه اللَّه-.

٣-

حضرت رضا عليه السّلام فرمايد: امير المؤمنين عليه السّلام ميفرمود: خوشا حال كسى كه عبادت و دعايش را براى خدا خالص كند و دلش را بآنچه چشمش ميبيند مشغول ندارد و بدان چه گوشش ميشنود، ياد خدا را فراموش نكند، و براى آنچه بديگرى داده شده اندوهگين نشود.

٤-

سفيان بن عيينه گويد: امام صادق عليه السّلام راجع بقول خداى عز و جل: «تا بيازمايد شما را كه كداميك نيكو كردارتريد، ٢- سوره ٦٧-» فرمود: مقصود پركردارتر نيست، بلكه مقصود درست كردارتر است، و درستى همانا ترس از خدا و نيت صادق و كار نيك است.

سپس فرمود: پايدارى بر عمل تا خالص ماند، سخت‌تر از خود عمل است و عمل خالص آنست كه:

نخواهى هيچ كس جز خداى عز و جل ترا بر آن بستايد، همانا نيت همان عمل است، سپس اين قول خداى عز و جل را تلاوت فرمود: «بگو همگى طبق روش خود عمل ميكنند،- ٨٤ سوره ١٧-» يعنى طبق نيت خود.

٥-

و باز سفيان گويد: از آن حضرت پرسيدم قول خداى عز و جل را: «جز كسى كه با دل سالم نزد خدا آيد، ٨٩ سوره ٢٦» فرمود: دل سالم كسى دارد كه پروردگارش را ملاقات كند، در حالى كه جز خدا احدى در دلش نباشد، و هر دلى كه در آن شركى يا شكى باشد، ساقط است و (انبياء و اولياء خدا) زهد دنيا را اختيار كردند تا دلشان براى آخرت فارغ باشد.