فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٥٤ - واژه چهارم «ولايت»

(وَ مَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ)[١].

هرآنچه در آن اختلاف كرديد حكمش با خداست اوست پروردگار من بر او اعتماد كرده و به سوى او باز مى‌گردم.

دلالت بر حصر مرجعيت در اختلاف حكم و نيز حصر ربوبيّت در خداوند متعال دارد كه قرينه ديگرى بر حصر ولايت در آيه قبل در ذات اقدس حق‌تعالى است.

در هر صورت، دلالت آيه بر حصر ولايت در ذات اقدس حق، دلالت صريح و قطعى است و نيازى به تبيين و توضيح بيشتر ندارد.

مطلب دوم: دلالت واژه «ولى» در آيه، بر معناى مَلِك و حاكم و ولى امر و آمر و ناهى و فرمانروا است.

قرائن و شواهد فراوانى در خود آيه و آيات بعد از آن بر اراده معناى ولايت امر و فرمانروايى از واژه «ولى» دلالت قطعى دارد:

١. نفس حصر «ولى» در ذات اقدس حق- چنان‌كه در مطلب قبل گفتيم- دلالت بر اراده معناى مُلك و ولايت امر از واژه ولى دارد؛ زيرا هيچ‌يك از ساير معانى ولى انحصار در ذات بارى‌تعالى ندارد.

٢. در آيه بعد از آيه مورد بحث، يعنى آيه دهم سوره شورى، خداوند متعال مى‌فرمايد:

(وَ مَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ).

هرآنچه در آن اختلاف كرديد حكمش با خداست.

[١] . سوره شورى: ١٠.