فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٣٥ - واژه چهارم «ولايت»

و بر فتنه‌هاى نوين و گمراهى بدعت‌ها و جور پادشاهان ستمگر آگاه و دانايند ... پس از خدا يارى طلبيد و به طاعت خدا باز گرديد و به طاعت آنان كه از اين فرمانروايان مطاع به اطاعت و فرمانبرى شايسته‌ترند.

در اين روايت نيز همان‌گونه كه روشن است، واژه «طواغيت» كه جمع «طاغوت» است، به معناى فرمانروايان جائر و نامشروع به‌كار رفته است.

١٠. كلينى روايت مى‌كند:

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ الْمُخْتَارِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الله (ع) قَالَ: «كُلُّ رَايَةٍ تُرْفَعُ قَبْلَ قِيَامِ الْقَائِمِ (ع) فَصَاحِبُهَا طَاغُوتٌ يُعْبَدُ مَنْ دُونِ الله عَزَّوَجَلَّ»[١].

هر پرچمى كه پيش از قيام قائم (ع) برافراشته گردد صاحب آن طاغوت است كه به جاى خدا پرستيده مى‌شود.

سند روايت صحيح است و مقصود از «رَايَة» همان‌گونه كه معلوم است پرچم رهبرى و امامت و فرمانروايى است. بنابراين، روايت صحيحه فوق، هر مدعى امامت و رهبرى پيش از قيام قائم (عج) را كه طبيعتاً رهبرى و امامتى است در عرض رهبرى و امامت امامان معصوم (عليهم السلام) «طاغوت» شمرده است كه دليل ديگرى بر تفسير «طاغوت» است به معناى حاكم و فرمانروايى كه بدون اذن خدا و رسول و اوصياى او بر مسند رهبرى و فرمانروايى مردم مى‌نشيند.

[١] . همان، ص ٢٩٥.