فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٢٥ - واژه چهارم «ولايت»

در اين آيه دستور جنگ بر ضدّ حاكمان ستمگرى داده شده كه با حاكميت ظالمانه خويش، جور و ستم بر مردم روا داشته‌اند تا جايى كه مردم ستمديده دست تضرع و نياز به سوى خدا برداشته و از خداى بزرگ، نجات از ظلم و ستم اين حاكمان را طلب مى‌كنند.

آيه بعد در ادامه مطالب همين آيه است و لذا مناسبت سياق اقتضا مى‌كند، مراد از طاغوت همان حاكمان جائر و ستمگرى باشد كه مردم مستضعف و ستمديده از آنان به خدا پناه برده و او را براى يارى خويش و نجات از ستم آنان فرا مى‌خوانند.

در آيات ديگر- نظير:

(وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ)[١]

ما در هر امّتى رسولى برانگيختيم كه: «خداى يكتا را بپرستيد؛ و از طاغوت اجتناب كنيد».

نيز:

(وَ جَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَ الْخَنازِيرَ وَ عَبَدَ الطَّاغُوتَ)[٢]

و بعضى از آنها را به صورت ميمون‌ها و خوك‌ها و بنده طاغوت قرار داده است.

واژه طاغوت به‌همين معنا آمده و مقصود از «عبادت و بندگى طاغوت» اطاعت آن است؛ چنان‌كه در روايات نيز به‌همين معنا تفسير شده است.

[١] . سوره نحل: ٣٦.

[٢] . سوره مائده: ٦٠.