فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢١٩ - واژه چهارم «ولايت»

حقيقت و تمييز آن از باطل در برابر مردم است تا با آگاهى از حق و باطل با انتخاب خويش حكومت حق را برگزينند و از حكومت باطل و گردن‌نهادن به آن سرباز زنند.

در جمله‌ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‌ «بنابراين، كسى كه به طاغوت [/ فرمانروايى جز خداوند] كافر شود و به خدا ايمان آورد، به محكم‌ترين دستگيره چنگ زده است» اشاره به وصف و حال كسانى است كه پس از تبيين حاكميت حقه الهى و تمييز آن از حاكميت باطل مدّعيان دروغين رهبرى و حاكميت در جامعه بشر، دست رد به سينه نامحرمان زده و از گردن‌نهادن به حاكميت طاغوت امتناع ورزيده و به حاكميت خداوند متعال ايمان آورده و در برابر فرمان او سر تسليم فرود آورده‌اند. اين آيه فرمانبران امر و نهى الهى و سرسپردگان به حاكميت مطلق خدا را با جمله‌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‌ توصيف نموده است.

در جمله بعد از اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا مى‌فرمايد: يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ؛ اخراج از ظلمات به نور، همان اخراج از ظلمات به نورى است كه در يك جا قرآن كريم را وسيله و سبب آن معرفى كرده است:

(قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ\* يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ وَ يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَ يَهْدِيهِمْ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ)[١].

از طرف خدا، نور و كتاب روشنگرى به سوى شما آمد\* خداوند به بركت آن، كسانى را كه از رضاى او پيروى كنند، به راه‌هاى سلامت و امنيت، هدايت مى‌كند؛ و به فرمانش، آنان را از ظلمت‌ها خارج ساخته به سوى نور مى‌برد؛ و آنها را به سوى راه راست، هدايت مى‌نمايد.

[١] . سوره مائده: ١٥ و ١٦.