فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢١٤ - واژه چهارم «ولايت»

آيا نمى‌دانستى كه حكومت آسمان‌ها و زمين، تنها از آن خداست؟! (و مى‌تواند هرگونه تغيير و تبديلى در احكام خود طبق مصالح بدهد؟!) و جز خدا، سرپرست و ياورى براى شما نيست. (و اوست كه مصلحت شما را مى‌داند).

در اين آيه ضمن عطف نفى «نَصِيرٍ» بر نفى «وَلِى» كه- به دليل تكرر نفى- صريح در تعدّد معناى اين دو واژه است، صدر آيه، قرينه روشنى است بر اينكه مراد از «وَلِى» همان سلطان و مَلِك است.

آيه دوم:

(إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ)[١].

حكومت و پادشاهى آسمان‌ها و زمين تنها از آنِ خداست؛ زنده مى‌كند و مى‌ميراند؛ و جز خدا، سرپرست و ياورى نداريد.

در اين آيه نيز تكررّ نفى در «وَلِى» و «نَصِيرٍ» صريح در تعددّ معناى اين دو واژه است از يك سو، و صدر آيه كه‌ (لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) است، قرينه روشنى بر اراده معناى «مَلِك و سلطان و صاحب اختيار و مالك تصرف» از واژه «وَلِى» از سوى ديگر است.

[١] . سوره توبه: ١١٦.