پس از آن، بار دیگر در «مصر» همان نسخه ی چاپی توسط چاپخانه «محمدعلی صبیح» تجدید چاپ شد. تا اینکه استاد «محمد ابوالفضل ابراهیم» ١٣٢٢-١٤٠١ق. و «علی محمد البجاوی» -١٣٩٨ق.، به طور اشتراکی تحقیقات بیشتری به انجام رسانده و با مراجعه به مخطوطات و مطبوعات قبلی، در سال های ١٣٦٤، ١٣٧٠، ١٣٨١ق. چاپ جدیدی را عرضه کردند. انتشار آن در «مصر» و توسط چاپخانه «عیسی البابی» و شرکا انجام گرفت. در «بیروت» هم به سال ١٣٨٦ق. تجدید چاپ شد.

«محیی الدین صبحی العجان سوری» ١٩٣٥م.-، الوساطه را خلاصه کرد و با عنوان «المختار من الوساطه بین المتنبی و خصومه» به سال ١٣٩٩ق. در «دمشق» منتشر ساخت.

این خلاصه در ٤٤٨ صفحه رقعی و با یک مقدمه مفصل از سوی خلاصه کننده همراه است.

منابع:

اثر آفرینان ١٦٠؛ الاعلام زرکلی ٤/٣٣٠ و ٥/١١٤؛ البدایه و النهایه ١١/٣٥٤؛ تاریخ ادبیات در ایران، صفا ١/٣٥٥؛ تاریخ الاسلام (حوادث سنه ٣٨١-٤٠٠) ٢٧١؛ تاریخ التراث العربی ٣/٢٥١؛ تاریخ جرجان سهمی ٣١٨؛ تاریخ نگارش های عربی ٢/٦٦٠، ٨٦٣؛ تذکره الحفاظ ٣/١٠٢٥؛ جمهره الخطاطین البغدادیین ٧٩؛ دانشنامه ایران و اسلام ٧/٩٤٦؛ دایرهالمعارف بزرگ اسلامی ٥/٣٣٤؛ ریحانه الادب ١/٤٠٢؛ سیر اعلام النبلاء ١٧/١٩-٢١؛ شد الازار ٤٢١؛ شذرات الذهب ٤/٣٥٣-٣٥٥؛ طبقات الشافعیه ابن قاضی شهبه ١/١٦٠-١٦١؛ طبقات الشافعیه اسنوی ١/٣٤٨؛ طبقات الشافعیه الکبری سبکی ٣/٤٥٩؛ طبقات الشافعیه عبادی ١١١؛ طبقات الفقهاء شیرازی ١٢٢؛ طبقات المفسرین ماوردی ١/٤١٤؛ فرزانگان مازندران ١/٣١١-٣١٥؛ فرق و مذاهب کلامی ١٠٨-٢٠٧؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران ٣٦٢؛ فهرس الخزائن التیموریه ٣/٢٣٦؛ الکنی و الالقاب ٢/١٤٥؛ لغت نامه ی دهخدا ١٠٤؛ مداخل المولفین و الاعلام العرب ١/٢٨٩؛ مرآه الجنان ٢/٣٨٦؛ مشاهیر دانشمندان اسلام ٣/١٣٤؛ معجم اعلام المورد ١٥٧؛ معجم الادباء ٤/١٥٨-١٦٩؛ معجم المطبوعات العربیه و المعربه سرکیس ٦٨٢؛ المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک ١٥/٣٤؛ موسوعه اعلام العلماء و الادباء العرب و المسلمین ٥/١٧٩؛ الموسوعه المیسره فی تراجم ائمه التفسیر و الاقراء و النحو و اللغه ٢/١٦١٦؛ موسوعه طبقات الفقهاء ٤/٢٩١-٢٩٢؛ النجوم الزاهره ٤/٢٠٥؛ الوافی بالوفیات ٢١/٢٣٩-٢٤٣؛ وفیات الاعیان ٣/٢٧٨-٢٨١؛ هدیه العارفین ١/٦٨٤؛ یتیمه الدهر ٤/٣-١٠.

«عماد الدین علی بن علی استرآبادی»

(شریف قاری)/ قرن ١٠ یا ١١ه-.ق.

قاری و قرآن پژوه بزرگ «استرآباد»، «عماد الدین علی بن عماد الدین علی بن نجم الدین محمود»، مشهور به «شریف قاری استرآبادی مازندرانی»، دانش مردی است جامع، فقیهی فاضل، محدثی بارع و متکلمی پرهیزگار، که با همه ی شهرتش، شرح درستی از زندگانی و تحصیلاتش در دست نیست.

برخی منابع، آثار او را با پدرش که هم نام و هم لقب با اوست، مخلوط کرده و اشتباه گرفته اند.