اکثریت قریب به اتفاق منابع تاریخی و شرح حال نگاری، زندگی نامه ی «هلالی» را ذیل «بدر الدین» و گاهی ذیل «نور الدین» یا ذیل هلالی نگاشته اند. در واقع منابع یاد شده، نام اصلی و نام پدر هلالی را بیان نکرده اند.

این در حالی است که فهرست نسخه های خطی برخی از آثار وی، مانند: «صفات العاشقین» و «شاه و درویش» در «دارالکتب المصریه»، نام وی را «محمد» و نام پدرش را «عبدالله» ثبت کرده اند.

ما با اعتماد بر همین منابع، و منبع دیگری با عنوان «معجم المولفین الصوفیین»، شرح حال و آثار وی را ذیل «محمد بن عبدالله استرآبادی» ذکر خواهیم کرد.

منابع:

احسن التواریخ ٢٩١؛ تاریخ ادبیات در ایران، صفا ٤/٤٣٢-٤٣٨؛ تاریخ نظم و نثر در ایران ١/٤٠٩؛ تحفه سامی ٩٠-٩٤؛ تذکره ی زرنگار (عرفا، علماء، شعرا،... هرات) ٣٥؛ دانشنامه ادب فارسی در آسیای مرکزی ١/٩٢٨-٩٢٩؛ دایرهالمعارف مصور پیمان ١١٤؛ دویست سخنور نظمی ٧٥٠؛ دیوان هلالی (مقدمه) ٥-٢٤؛ الذریعه ٩/١٢٩٤-١٢٩٥ و ١٣/٢٣ و ١٥/٤٥ و ١٨/٣٩٩ و ١٩/٢٢٢، ٢٣٥-٢٣٦؛ رجال کتاب حبیب السیر ٢٤٧؛ ریاض الشعراء داغستانی ١/٧٨٠؛ ریاض العارفین ٤١٠؛ ریحانه الادب ٦/٣٦٧-٣٦٨؛ زندگی نامه شاعران نامی ایران ٢٣١؛ سفینه مروارید ١٧٩-١٨٠؛ شخصیت‌های نامی ایران ٥٢٢؛ شرح حال علما و ادبای استرآباد (استرآبادنامه) ١٢٦-١٢٩؛ فرهنگ سخنوران ٢/١٠٠٠-١٠٠١؛ فرهنگ فارسی معین ٦/٢٢٩١؛ فرهنگ نام‌آوران خراسان ٢٢٢؛ فهرست کتاب های چاپ سنگی کتابخانه ی مرکزی تبریز ٢٩٥؛ فهرست نسخه‌های خطی فارسی ٢/٢٣٩٢ و ٣/٣١٨٠، ٣٣٩٧ و ٤/٤٤١٧؛ فهرست نسخه‌های خطی کتابخانه ی آستان قدس رضوی (ع) ٧/٥٤٩؛ فهرست نسخه های خطی کتابخانه ی وزیری یزد ٣/٨٩٥؛ گلزار جاویدان ٣/١٧٤٥؛ گل هایی از گلستان شعر فارسی ١/١٦٤؛ لغت نامه ی دهخدا (ذیل هلالی) ٢٥٠؛ مجالس النفائس ٥٣، ٦٨؛ مجله یادگار، سال دوم شماره سوم ٣/٦٥؛ مجمع الفصحاء، جلد دوم بخش اول ٢/١٧٥؛ معجم المولفین الصوفیین ٣٧٢؛ موسوعه مؤلفی الامامیه (چاپ جدید)٦/١٥٠-١٥٣؛ مولفین کتب چاپی فارسی و عربی ٦/٧٨٦-٧٨٨؛ هفت اقلیم ٣/١٠٩.

«بیاضی استرآبادی»

قرن ١٠ه-.ق.

«بیاضی استرآبادی»، شاعر هجوگویی است که نام و نشانی روشن از وی برجای نمانده است. نامش مشخص نیست و «بیاضی» تخلّص وی بوده است.

شرح حالش در منابع پیشین، به دلیل شباهت با دیگر شاعرانی که تخلّص بیاضی دارند، دچار آشفتگی است. زمان حیاتش را سده ی دهم و گاهی نهم ه-. ق. نوشته اند. گویا با «قاسم کاهی» و «غزالی مشهدی» معاصر بود.

بیاضی در «استرآباد» دیده به جهان گشود و پس از روزگاری، در «کاشان» بدرود حیات گفت.