در منابع موجود با سه تن سید جمال‌ الدین استرآبادی روبرو هستیم. نخست در جلد دوم «معجم التراث الکلامی» تحت عنوان کتاب «خداشناسی توحید یا یکتا پرستی» به نام سید جمال‌ الدین استرآبادی برمی‌خوریم. در این گزارش سال تولد وی ١٢٥٤ و سال وفاتش ١٣١٥ه-.ق. آمده است.

اما منبعی که «معجم التراث الکلامی» از آن استفاده کرده است، یعنی فهرست کتاب های چاپی فارسی، اشاره‌ای به سال تولد و وفات وی ندارد.

بدرستی دانسته نیست که نویسندگان «معجم التراث الکلامی» سال تولد و وفات سید جمال‌ الدین استرآبادی را، با استفاده از چه منبعی ثبت کرده‌اند.

در جلد اول «معجم التراث الکلامی»، با مورد دوم روبرو هستیم. این مورد تحت عنوان «امام خورشید جهان افروز» به نقل از «معجم ما کتب عن الرسول (ص)»، بدون تاریخ تولد و وفات ثبت شده است.

مورد سوم در منابع متعدد و با مشخصات بیشتر ثبت گردیده است. از آن جمله در «گنجینه ی دانشمندان» و «معجم رجال الفکر و الادب فی النجف»، نام «سید جمال‌ الدین بن ضیاء الدین حسینی استرآبادی» را ملاحظه می‌کنیم.

در این دو منبع، سال تولد وی ١٣٥٠ یا ١٣٥٣ه-.ق. درج شده است. براساس این گزارش، سید جمال‌ الدین تحصیلات خود را به مدت ده سال در زادگاهش گذرانده و سپس به «قم» مهاجرت و در حوزه ی علمیه ی آن به تحصیل ادامه داده است.

سید جمال‌ الدین پس از پایان بردن دوره سطوح عالی، به حوزه ی علمیه ی «نجف اشرف» هجرت کرد و در محضر آیات عظام چون: «سید عبدالاعلی سبزواری»، «سید محمود شاهرودی» و «سید ابوالقاسم خویی»، دوره خارج فقه و اصول را گذراند و به درجه ی اجتهاد نایل گشت.

اگر ما هر سه تن سید جمال‌ الدین را یک تن فرض کنیم، به طور قطع دو مورد اول نمی‌تواند مورد اعتنا واقع شود؛ زیرا منابع اولیه ی آن ها، با ابهام و عدم شناخت سخن گفته‌اند. اما مورد سوم، شخصیتی است قابل اعتنا و منابع آن مشخص و با شناختی قابل دسترس سخن گفته‌ است.

بنابر این سید جمال‌ الدین حسینی استرآبادی فرزند آیت الله سید ضیاء الدین حسینی بن محمد بن نصرالله از خاندان امام‌زاده عظیم‌الشان «سید عماد الدین حسینی علوی» که نزد مردم «گرگان» و «استرآباد»، از احترام ویژه‌ای برخوردار بودند، مورد نظر این مدخل قرار دارد.

آثار:

١. امام علیه السلام خورشید جهان افروز

کتاب‌های زیادی درباره‌ی امام زمان (عج) نوشته شده است. این اثر نیز درباره ی ضرورت وجود امام زمان (ع) در دو جلد به زبان فارسی تدوین گردیده است.

نسخه های خطی:

هیچ نسخه‌ی خطی گزارش نشده است.

نسخه های چاپی:

کتاب در «تهران» و توسط مجمع تحقیقات و تبلیغات اسلامی در ٤٨ صفحه چاپ شده است.