زندگی نامه ریاضیدانان مسلمان ٣٠٧-٣٠٨؛ طبقات الشافعیه الکبری للسبکی ٨/١١٩؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران ٣٢٦؛ فرهنگ زندگی نامه‌ها ١/١٤٤؛ فهرس المخطوطات العربیه شستربیتی ١/١٩٢، ٣٥٩، ٣٦٠، ٤٦٧، ٥٤٠ و ٢/١١١٦؛ فهرست مکتبه الازهر ٤/٦٥؛ کشف الظنون ٤١٢، ١١٣٩، ١٣٢٦، ١٥٧٨، ١٧٣٨، ١٨٦٩، ٢٠٢٧؛ لغت نامه ی دهخدا (ذیل زنجانی) ٤٧٤ و (ذیل عز الدین) ٢٢١ و (ذیل عبدالوهاب) ٨٤؛ مداخل الاسماء العربیه القدیمه ١/٦٩٠؛ مداخل المولفین و الاعلام العرب حتی عام ١٢١٥ق.=١٨٠٠م. ١/٦١٩؛ معجم اعلام المورد ٢٢٢؛ المعجم الشامل بتراث العربی المطبوع، صالحیه ٣/١١٦-١١٧؛ معجم المصنفین ٣/٢٢٩؛ معجم المطبوعات العربیه و المعربه، سرکیس ٩٧٧؛ معجم المولفین ١/٤٢ (٦/٢١٦)؛ الموسوعه الذهبیه ٢٤/٣٢٤، ٣٢٨-٣٢٩؛ الموسوعه المیسره زبیری ٢/١٤٧٤؛ الموسوعه المیسره فی تراجم ائمه التفسیر و الاقراء و النحو و اللغه ٢/١٤٧٤؛ هدیه العارفین ١/٦٣٨ و ٢/١٣٨.

«عبدالوهاب بن حسین استرآبادی»

قرن ١٢ه-.ق.

عالم، فقیه و متکلم قرن دوازدهم ه-. ق.، «مولانا عبدالوهاب بن حسین بن سعدالله بن حسین استرآبادی»، شخصیت دیگری است که شرح حال و آثار او در غبار گمنامی دچار فراموشی شده است.

بنابر منابع شرح حال نگاری، مانند «امل الآمل»، «الذریعه»، «ریاض العلما» و ... نام و نام پدر او عبدالوهاب بن حسین ثبت شده است. اما در فهرست نسخه ی خطی (مخطوطات السید محمدباقر طباطبایی کربلایی) عبدالوهاب بن علی الحسین استرآبادی ثبت شده است.

به هر حال از شیخ عبدالوهاب استرآبادی که گویا معاصر «شیخ حر عاملی» است، جز یک اثر برجای نمانده است. شاید هم آثار دیگری داشته باشد که تاکنون در فهرست‌ها معرفی نشده است.

آثار:

رساله فی علم الکلام

همان طور که از نام این رساله آشکار است، مولف آن را به زبان عربی و در موضوع علم کلام نوشته است.

نسخه های خطی:

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی سید محمدباقر طباطبایی کربلایی» به شماره ٢٢١، کتابت سال ١١٠٤ه-.ق. موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

منابع:

امل الآمل ٢/١٦٦؛ تذکره المتبحرین ٤٩؛ الذریعه ١٨/١٠٧؛ ریاض العلماء ٣/٢٨٦؛ شرح حال علمای شیعه ١٣٤؛ طبقات اعلام الشیعه (الروضه النضره) ٨/٣٦٣؛ فوائد الرضویه ١/٢٦٠؛ معجم التراث الکلامی ٤/٥١٩؛ معجم المولفین ٢/٣٤١.

«عبدالوهاب بن طاهر (علی) حسینی استرآبادی»

قرن ٩ و ١٠ه-.ق.

«امیر سید عبدالوهاب بن علی بن داوود حسینی استرآبادی»، فقیه، متکلم، ادیب و دانشمند بسیار فاضل اواخر سده نهم و اوایل سده دهم ه-. ق. است.

پدر و نیاکانش از سادات مورد احترام «گرگان» بودند. خود عبدالوهاب نیز از بزرگان و قضات صاحب نام