آنچه مسلم است اینکه محتوای شرح همه‌ی منابع، حکایت از اتحاد «جمال‌ الدین عبدالله بن محمد جرجانی» با «جمال‌ الدین بن عبدالله بن محمد جرجانی» دارد. از این‌رو ادامه شرح احوال وی را به مدخل سید جمال‌ الدین بن عبدالله جرجانی ارجاع می‌دهیم.

شایان ذکر است که در مدخل «سید جمال‌ الدین بن عبدالله حسینی جرجانی»، اختلاف با «سید جمال‌ الدین محمد جرجانی» و «جمال الدین محمد بن حسن» را متذکر شدیم. به نظر می‌رسد هر سه مدخل به طور مستقل باید ذکر شود.

منابع:

اثرآفرینان ٢/١٩٦؛ اعیان الشیعه ٤/٢١٦-٢١٧؛ تاریخ عالم آرای عباسی ١/١٤٤، ١٥٣؛ الذریعه ٤/٥١٢ و ٧/٩٩ و ١٣/١٦٦-١٦٧؛ روضات الجنات ٢/٢١١-٢١٢؛ ریاض العلماء ٥/٣٣ و ٧/٦٠، ٦١، ٦٤-٦٦؛ ریحانه الادب ١/٣٩٩؛ طبقات اعلام الشیعه (احیاء الداثر) ٤/٤٢؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران ٣١٤؛ فوائد الرضویه ٨٤؛ لغت نامه ی دهخدا (ذیل جرجانی) ٣٢١؛ معجم المولفین ١/٥٠٣ (٣/١٥٧)؛ معجم مولفی الشیعه ١١٥.

«عبدالله بن محمد استرآبادی»

قرن ٤ه-.ق.

«ابونصر عبدالله بن محمد بجلی استرآبادی» شاعری است در سده چهارم ه-. ق. که اشعاری در مدح «قابوس بن وشمگیر» سروده است.

آثار:

اشعار و قصاید

از ابونصر عبدالله استرآبادی، مقداری شعر و قصیده در مدح «قابوس وشمگیر» برجای مانده است. او این اشعار را به زبان عربی سروده است.

نسخه های خطی:

به گزارش «عبدالملک ثعالبی»، در «یتیمه الدهر»، وی ابیاتی را از ابونصر عبدالله بن محمد بجلی، به خط اصلی شاعر دیده است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

منابع:

یتیمه الدهر ٤/٥٥.

«عبدالله بن مسیح تهرانی استرآبادی»

١٣٠٥-١٣٩١ه-.ق.

حاج میرزا «عبدالله بن مسیح تهرانی استرآبادی»، از علما و دانشمندان بسیار فاضل و از خاندان بسیار بزرگ استرآبادی - تهرانی است.

نیاکانش به تدریج از «استرآباد» به «تهران»، «نجف اشرف» و «اصفهان» مهاجرت کردند. نیای وی قاضی سعید (محمدسعید) در «تهران» سکونت اختیار کرد. فرزندش میرزا مسیح پس از تحصیل به «نجف اشرف» مهاجرت کرد و در آنجا به «مجتهد تهرانی» شهرت یافت. پس از او خاندانش به «تهرانی» و «چهل ستونی» مشهور گشتند. بنابراین در استرآبادی بودن آنان هیچ تردیدی وجود ندارد.

به هر روی میرزا عبدالله در «تهران» و در خانواده علم و دانش دیده به جهان گشود. نزد پدر و دیگر علمای بزرگ عصر خود مانند: «شیخ علی نوری»، «میرزا سید محمد تنکابنی»، «حاج شیخ مسیح طالقانی»، «میرزا هاشم شفتی»، «حاج آقابزرگ ساوجی» و «شیخ باقر معزالدوله» دروس ادبی و دینی را خواند. باوجود اینکه میرزا عبدالله در حوزه‌های علمیه‌ی «ایران» به مقام بلندی دست یافته بود، به «نجف اشرف» رفت و از محضر درس «آیت الله نائینی»، «آیت الله شریعت»، «آقا ضیاء الدین عراقی» و «حاج سید احمد کربلایی» بهره برد.