در انتساب نیاکان او به «میر سید شریف جرجانی» اختلاف نظر وجود دارد. تعدادی از تذکرهنویسان، پدر وی، «میرمخدوم» را همان «میرزا مخدوم ناصبی» دانسته و از آن طریق از نوادگان میر سید شریف جرجانی بشمار آوردهاند.

«فخر الدین موسوی» در «تاریخ اردبیل» سه نام و سلسله نسب برای عربشاهی نوشته و صحیحترین آنها را «امیر ابوالفتح تاج سعیدی» و نامش را «سید محمدهادی بن ابی نصر محمود بن ابی سعید سعد الدین مسعود حسینی» خوانده است. او مدعی است که این نام و سلسله نسب، از کتاب «مشیخهی» وی برداشت شده است. اما مقاله «دایرهالمعارف بزرگ اسلامی» آن را رد میکند و منشا این اشتباه را «حاجی خلیفه» در «کشفالظنون» معرفی میکند.

به هر روی، «ابوالفتح نزد قاضیزاده رومی»، «شمس الدین احمد بن بدر الدین محمود»، متوفای ٩٨٨ه-.ق.، «عصام الدین، ابراهیم بن محمد اسفراینی»، متوفای ٩٤٥ه-.ق. و «جمال الدین شیرازی» دانش آموخت. برخی گفتهاند در «ماوراءالنهر» تحصیل کرده و برخی بر این باورند که در «عراق» دانش اندوخته است.

در هر صورت به «مشهد» هجرت و کرسی درس برپا کرد. در آنجا مورد اتهام واقع شد و ناچار از سفر به «قزوین» و دربار «صفویان» گردید و نزد آنان مقامی بلند یافت.

ابوالفتح در اردوهای شاه صفوی شرکت جست و از تعدادی از شهرهای «ایران» دیدن کرد. دیدارهای او که همراه با تبلیغ و تحقیق و تالیف بود، تاثیر زیادی در توسعه افکار و معارف «تشیع» در «ایران» آن روزگار داشت.

او عاقبت در شهر «اردبیل» سکنا گزید و تا پایان عمر همانجا زیست. چون بدرود حیات گفت، در نزدیکی مقبره «شیخ صفی الدین اردبیلی» دفن شد.

آثار:

١. ابطال اکتساب التصورات

این اثر تعلیقه بر فصلی از نظر «قطب الدین رازی» در کتاب «شرح شمسیه»ی اوست. میرزا ابوالفتح آن را به سال ٩٥٣ه-.ق. در «مشهد» تالیف کرده است.

نسخه های خطی:

١ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی آیت الله العظمی مرعشی نجفی(ره)» به شماره ١٣/٩٥٧ کتابت سال ٩٨٢ه-.ق. موجود است.

١ نسخه ی خطی هم در «کتابخانه ی اوقاف عمومی بغداد» با شماره ٥/٤٣٩٠ گزارش شده است که عنوان این نسخه، «رساله فی المنطق» است.

ظاهراً نسخهای هم در «کتابخانه ی آستان قدس رضوی (ع)» (١٠/٣٠-٣١) موجود است.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.

٢. تاریخ صفویه

مطالبی درباره ی روی دادهای دوران مولف و گزارش هایی از عملکرد دولت «صفویان» است.

نسخه های خطی:

هیچ نسخه ی خطی به دست نیامد.

نسخه های چاپی:

چاپ نشده است.