آتشکده ی آذر ٢/٧٨٠-٧٨٨؛ اثرآفرینان ٣/٢٢٦؛ تاریخ ادبیات ایران از صفویه تا عصر حاضر ٢٣١-٢٣٣؛ تاریخ ادبیات ایران (یان ریپکا) ٤٣٤؛ تاریخ ادبیات در ایران ٥/٨٥٨-٨٦٥؛ تاریخ ادبیات فارسی (اته) ١٤٠؛ تاریخ کتول ٢٩٩؛ تاریخ نظم و نثر در ایران ١/٤١٢-٤١٣؛ تذکره الشعراء ١٦١؛ تذکره ی ریاض العارفین ١٢٧-١٣٠؛ دایرهالمعارف تشیع ٢/١٠٦؛ دایرهالمعارف فارسی معین (اعلام) ١/١٢٧٥؛ دایرهالمعارف مصور پیمان ٥١؛ الذریعه ٩/٤٢٨، ٤٣٣ و ١٩/٨٩؛ ریاض العارفین ١٢٧؛ ریحانه الادب ٢/٤٤٥-٤٤٦؛ سروآزاد ٢/١٤-١٥؛ شرح حال علماء و ادبای استرآباد (استرآبادنامه) ١٦٦؛شعرای مازندران و گرگان ٨٣، ١٤٠-١٤١؛ شعر العجم یا تاریخ شعرا و ادبیات ایران ٣/١٨، ١٠٢ و ٥/١٦٠، ١٨٠، ١٩٤؛ شمع انجمن ١٩٨؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران ٢٢٠؛ فرهنگ سخنوران ١/٤٤١؛ فرهنگ شاعران زبان پارسی ٢٦٩؛ فهرست واره کتابهای فارسی ٧/٦٥٣؛ قاموس الاعلام ٤/٢٥٣٨-٢٥٣٩؛ گلزار جاویدان ٢/٦٠٤؛ گنج سخن ٣/٦٢-٦٣؛ لغت نامه ی دهخدا (ذیل سحابی) ٣٣٥؛ مجمع الخواص ٣٠٤؛ مجمع الفصحاء ٢/٦٥؛ مرآه الخیال ٨٣؛ معجم رجال الفکر و الادب فی النجف ٢/٦٧١؛ مع علماء النجف ١/٢٨١؛ نتایج الافکار ٣٢٩-٣٣٠؛ هفت اقلیم ٣/١٢٦٠-١٢٦٤.

«حسن بن سیف‌ الدین استرآبادی»

قرن ١٠ه-.ق.

دانشمند والامقام، «تاج‌ الدین حسن بن سیف‌ الدین استرآبادی»، پدر «احمد بن حسن»، صاحب «آثار احمدی» و «محمد بن حسن»، صاحب «تحفه المجالس»؛ از علمای قرن دهم ه-. ق. است.

برخی منابع به اشتباه کتاب «آثار احمدی» را به نام وی ثبت کرده و یا کتاب «مظاهر الآثار» که نوشته‌ی «محمدحسن (حسن) بن ملا محمدجعفر بن سیف‌ الدین استرآبادی» است، را با نام مطلق حسن استرآبادی به او نسبت داده‌اند.

اما با توجه به تفحصی که در منابع و فهرست‌ها انجام شد، هیچ اثری (جز مشارکت در تدوین مختلف الشیعه) به نام حسن بن سیف‌ الدین استرآبادی وجود ندارد.

بنابراین هرکدام از آثار یاد شده‌ی فوق را زیر نام نویسنده‌ی اصلی جست جو و ملاحظه کنید.

«حسن بن غیاث‌ الدین عبدالحمید استرآبادی»

قرن ١٠ه-.ق.

«تاج‌ الدین حسن بن غیاث‌ الدین بن عبدالحمید استرآبادی»، فقیه و دانشمند قرن دهم ه-. ق.، از بزرگان «استرآباد» و ظاهراً ساکن «کاشان» بود.

از شرح زندگی و احوال او هیچ اطلاعی در دست نیست. فقط مرحوم «آقابزرگ» به نقل از «افندی» به دو کتاب وی اشاره کرده و از شاگردان «محقق کرکی» برشمرده است.

صاحب «ریاض العلما»، «حسن بن غیاث‌ الدین جرجانی» را از افاضل عصر و اکابر علمای «شیعه» توصیف کرده است.

«آقابزرگ» ضمن اشاره به اجازه‌ای که او به شاگردش مولانا «شاه علی بن شمس‌ الدین محمد یزدی» به سال ٩٣٥ه-.ق. نوشته است، مولف را از زبان شاگردش چنین وصف می‌کند:

«انه الشیخ الجلیل النبیل الفاضل الکامل عمده الاخبار فی الزمان مولینا تاج‌ الدین حسن بن الحاج غیاث‌ الدین عبدالحمید الاسترآبادی... و قال انه بعد وروده الی العزی قرأ الشرایع علی المحقق علی بن عبدالعالی الکرکی بکلا جزئیه... ثم بعد زمان ذهب الی ایران و نزل کاشان...»