آتشکده ی آذر ٧٩٨؛ اثر آفرینان ١/٢٤٣؛ اعلام الهند ٢/٥٢٣؛ الاعلام بمن فی تاریخ الهند من الاعلام ٢/٦٤٢؛ اعیان الشیعه ١٠/٤٦؛ تاریخ ادبیات در ایران ٥/٤٠٢؛ تاریخ ادبیات مسلمانان پاکستان و هند ٥/٣٧٦؛ تاریخ روابط پزشکی ایران و پاکستان ٦٢؛ تاریخ زبان و ادبیات ایران در خارج از ایران ١٠٤؛ تاریخ عالم آرای عباسی ١/١٤٦؛ تاریخ فرشته ١٧٣؛ تاریخ نظم و نثر در ایران ١/٥٠٢ و ٢/٨٣٠؛ تحفه سامی ١٥٤؛ تذکره ی روز روشن ٧٧٩؛ تذکره ی طلعت ٢١٥؛ حدایق السلاطین ٢٠٧؛ دانشنامه ادب فارسی در شبه قاره ٤/١٨٦؛ دایرهالمعارف تشیع ٢/١١٠-١١١؛ الذریعه ١٥/٢٥٧، ٣٨٢ و ٢٠/١١٨ و ٢٣/٣٢٥؛ روضه الصفا ٥٧٤٨؛ ریاض العلماء ٥/١٥٤؛ ریاض العلماء ٥/١٥٤؛ ریحانه الادب ٦/٣٤؛ شام غریبان ٢٣٢؛ شرح حال علما و ادبای استرآباد (استرآبادنامه) ١٦٥؛ شعرای مازندران و گرگان ٣١١؛ شمع انجمن ٤٤٦؛ طبقات اعلام الشیعه (الروضه النضره) ٨/٥٩١-٥٩٢؛ فرزانگان مازندران ١-٣٩٥؛ فرهنگ ایران زمین ١٠/٣، ٤٠٨؛ فهرست واره کتابهای فارسی ٤/٢٦١٠-٢٦١١ و ٥/٣٢٧٠، ٣٤٠١؛ گلزار جاویدان ٣/١٤٦١؛ مجمع الخواص ٧٨؛ مطلع انوار ٦١٤؛ نشتر عشق ٤/١٣٧٤؛ نظم و نثر در زمان قطب شاهی ٩٠؛ هفت اقلیم ٣/١١٣.

«محمدمومن بن محمدزمان تنکابنی استرآبادی»

٠٠٠-٩٢٣ه-.ق.

«محمدمومن تنکابنی» نویسنده ی کتاب مشهور «تحفه حکیم مومن» از آن روی در این مجموعه ذکر گردید که برخی فهرست نویسان، مانند: وزیری یزد، به اشتباه او را استرآبادی تصور کرده اند.

لیکن پرواضح است که پزشک دوره ی صفوی، محمدمومن بن محمدزمان، از مردم تنکابن بود.

«محمدمهدی بن محمدشفیع استرآبادی»

٠٠٠-١٢٥٩ه-.ق.

فقیه، حکیم و متکلم بزرگ «شیعه»، «شیخ محمدمهدی فرزند شیخ محمدشفیع»، از دانشمندان پرتلاش سده ی سیزدهم ه-. ق. است.

محمدمهدی در «استرآباد» و در یک خانواده علمی قدم به هستی نهاد و هم در آنجا بالید. پس از آنکه مقدمات فارسی و عربی را فراگرفت، بخشی از سطح را نزد پدرش و استادان «استرآباد» طی کرد. آنگاه به «کربلا» مهاجرت نمود و در حوزه ی درس «سید علی طباطبایی»، «صاحب ریاض»، شرکت جست.

فرزند «محمدشفیع»، پس از چند سال تحصیل، به «ایران» بازگشت و در حوزه ی علمیه ی «قزوین» که در آن زمان به دلیل وجود «خاندان برغانی» از جایگاه ویژه ای برخوردار بود، به تکمیل تحصیلاتش پرداخت.

او مدارج عالی اجتهاد را نزد «شهید ثالث» «ملا محمدتقی برغانی» و برادرانش «ملا محمدصالح برغانی» و «میرزا عبدالوهاب قزوینی» پیمود.

حکمت و فلسفه را از محضر آخوند «ملا آقا حکمی قزوینی» آموخت. عرفان را از حوزه ی درس ملا علی برغانی استفاده کرد.

در این زمان «شیخ احمد احسائی» به «ایران» سفر کرده بود و در «کرمانشاه» اقامت داشت. شیخ محمدمهدی با او