اثرآفرینان استرآباد و جرجان (استان گلستان) - مقدم، محمدباقر - الصفحة ١٠٩ - «اسماعیل بن خداداد استرآبادی»
چاپی فارسی و عربی ١/٥٨١-٥٨٢؛ نامه دانشوران ٨/١-٣٢؛ نزهه الارواح ٤٢٢؛ هدیه العارفین ١/٢١٠.
«اسماعیل بن خداداد استرآبادی»
قرن ١٣ه-.ق.
فقیه، ادیب، شاعر و خطاط صاحب کمال، «آخوند ملا اسماعیل هزارجریبی استرآبادی»، نیای ملا «محمدصالح استرآبادی» (صاحب شرح حال علمای استرآباد) است.
ملا محمدصالح وی را در علم کلام و حکمت، یکهتاز میدان تحقیق و تدقیق؛ در فقه و تفسیر سرآمد اهل عصر و در حسن خط نسخ و نستعلیق کمنظیر توصیف کرده است.
با اینهمه، از تولد، وفات، تحصیلات، استادان، شاگردان و شرح احوال وی سکوت اختیار کرده و مطلبی بیان نمیکند.
گفتنی است نام وی را گاهی محمداسماعیل و گاهی اسماعیل نوشته اند. با توجه به اینکه اکثر منابع، تحت عنوان اسماعیل ثبت کرده اند، اینجا نیز در مدخل اسماعیل ذکر شد.
آثار:
١. شرح الروضه البهیه
بنا به نوشتهی «ملا محمدصالح»، شرح مفصل و بسیار دقیق بر کتاب «لمعه (الروضه البهیه)» «شهید ثانی» است.
نسخه های خطی:
٢ نسخه ی خطی در «کتابخانه ی مرکزی دانشگاه تهران» موجود است. این دو نسخه به خط مولف و بسیار با ارزش است. نسخه ی شماره ٧٧٤٧ در ١٧٢ برگ و شامل کتاب صلات است. قسمت اول آن ناقص است. نسخه ی شماره ٧٢٩١ در ٢٩٣ برگ و کتابت سال ١٢٢٦ه-.ق. شامل کتاب حواله تا کتاب نکاح است.
نسخه های چاپی:
چاپ نشده است.
٢. نان و پنیر
این اثر منظوم شامل مثنویات و اشعار آخوند اسماعیل استرآبادی است. اشعار عربی و فارسی بسیاری دارد که پراکنده گشته و به صورت دیوان در نیامده است.
نسخه های خطی:
دو نسخه خطی در کتابخانه شخصی عبدالعالی سپهر استرآبادی در گرگان موجود است.
نسخه های چاپی:
چاپ نشده است.
منابع:
تراجم الرجال ١/١٦٢؛ فهرست نسخه های خطی کتابخانه ی مرکزی دانشگاه تهران ١٦/٥٠٦، ٦٨٨؛ شرح حال علما و ادبای استرآباد (استرآباد نامه) ١٥٧-١٥٨؛ موسوعه مؤلفی الامامیه ٦/٤٧٢-٤٧٣.
«اسماعیل بن سعید شالنجی»
... – ٢٣٠یا ٢٤٦ه-.ق.
«ابواسحاق شالنجی کسائی استرآبادی»، از فقها و محدثین قرن سوم ه-. ق. است. او از «عبدالعزیز بن ابوحازم»، «عباد بن عوام»، «یحیی بن ضریس» و «سفیان بن عیینه» و جماعتی دیگر حدیث نقل میکند.
از او نیز «ضحاک بن حسین»، «ابوعوانه»، «معلی بن منصور»، «حسن بن علی آملی» و دیگر علمای «استرآباد»، حدیث نقل میکنند.
اسماعیل شالنجی از مردم «مازندران» (تبرستان) است. اما در «جرجان» سکونت اختیار کرد. به نظر میرسد «حنفی» مذهب بود. سهمی میگوید: وی از اصحاب «محمد بن حسن» صاحب (دوست و پیرو) «ابوحنیفه» بود. هر مساله را از او حکایت میکرد و سپس آن را رد مینمود.