كنيت او ابو اسماعيل است و او را به جهت كثرت جود و سخا غمر [١]لقب دادند سيّد شريف راوى احاديث جد بزرگوار خود و در حبس منصور دوانقى وفات كرد، نود و نه سال به زيست و عقب او از پسرش اسماعيل ديباجست و بس. و عقب او از حسن ثج است و ابراهيم طباطبا، و عقب حسن ثج از پسرش حسن است و بنو الثج اولاد اويند و عقب او از ابى جعفر است و از ابى القاسم على بن المعروف بن ابن المعيّه و صاحب المسجد عبد الجبار كوفى از آل معيّه است. و اكابر آل معيّه بسيار بوده‌اند از نقبا و خطبا، از جملۀ نقيب حاج الدين جعفر كه او را از غايت فصاحت لسان آل حسن گفتندى و ابراهيم طباطبا پيشواى قوم بوده و سبب تلقيب او به طباطبا آن بوده كه، در طفوليّت او پدرش خواسته كه براى او جامه‌اى بدوزد و او را مخيّر ساخته ميان جبّه و قبا، و هنوز زبانش به كلام فصيح جارى نبوده فرموده: كه طباطبا يعنى قباقبا و بعضى گفتند كه: او را هل سواد بدين لقب خواندند و معنى طباطبا به لغت نبطى، سيّد السادات است و عقب او از سه فرزند است قاسم رسى و احمد و حسن. اما از اولاد طباطبا: ابو محمد صوفى مصرى است و ابو ابراهيم و ابو الحسن ملقّب به جمل و بنو المجد و بنو الكركى از نسل حسن‌اند. امّا احمد طباطبا كه او را ابو عبد اللّه گفتندى عقب او از ابى جعفر و ابى اسماعيل است و ابو البركات و ابو المكارم از نسل احمدند.

اما قاسم كنيتش ابو محمّد است و به جهت نزول او در جبل الرّس او را رسى گفتندى مردى عفيف و زاهد بوده و عقب او از هفت پسر است يحيى رسّى والى رمله بوده و در آنجا عقب دارد، و حسن رسّى حاكم و رئيس مدينه بوده، عليان بن حسن از اولاد اوست. اسماعيل رسّى عقب او از پسر او ابى عبد اللّه محمد شعرانى است كه نقيب طالبيان بوده به مصر، و عقب محمد شعرانى از اسماعيل پسر اوست كه بعد از او در مصر منصب نقابت داشت، و از ابى القاسم، احمد نقيب و نقباى مصر همه شعرانى بوده‌اند و سليمان رسى قسيم عدل از او و از اولاد اوست و بنو تورون در بصره از اولاد محمد بن ابراهيم بن سليمانند. و حسين رسى سيّدى كريم بود، و او را ابى عبد اللّه گفتندى پسرش

[١] -غمر: ابرى كه نشانه باران مى‌باشد.