از باغ ناز رفتن سروى، چنين دريغ گنجى چنين نهفته به زير زمين دريغ
افسوس از آن نهال گلشن كامرانى كه در اوّل نوبهار جوانى به خزان اجل پژمرده شد و دريغا از آن چشمه آب زندگانى كه از هبوب صرصر اجل، ناگهانى چون نفس زمهرير به باد دى، افسرده گشت.

دردا كه دل از حادثه غمناك افتاد در ديده ز سيل اشك خاشاك افتاد
نوباوۀ باغ عمر از شاخ اميد بى‌آنكه رسيده بود، بر خاك افتاد

٥٩. ذكر شهادت قاسم بن امام حسن (ع) :

راوى گويد كه: چون قاسم بن حسن «عليه السلام» چهرۀ برادر خود را كه گل بوستان ناز بود، به حار آن حادثه جانگداز. خراشيده ديد، آه از نهاد او برآمده پيش عمّ بزرگوار خود آمده. گريان و دلى از آتش حسرت بريان و گفت اى سيّد و امام جهان! مرا ديگر طاقت مفارقت اقربا نمانده است، و زمانه از سرير بهجتم بر خاك اندوه و مصيبت نشانده است دستورى ده تا كينۀ برادر بازجويم و سؤال أهل ضلال را به تيغ زبان سنان جواب گويم امام حسين «عليه السلام» گفت: اى جان عمّ! تو مرا از برادر يادگارى و در اين صحرا أنيس دل فكارى، من تو را چگونه اجازت دهم و داغ فراق تو بر سينه پرغم نهم مادر قاسم نيز از خيمه بيرون دويد و دامن قاسم بر دست پيچيده فرياد بركشيد.

اى بدلم گرفته جا، لطف كن از نظر مرو مرهم سينه چون توئى، مرهم ديده هم تو شو
القصّه، قاسم اجازت حرب نيافت، و برادران امام حسين «عليه السلام» تهيۀ اسباب حرب مى‌كردند، قاسم به خيمه درآمده سر به زانوى اندوه نهاد، ناگاه يادش آمد كه پدرش تعويذى بر بازوى وى بسته بود و فرموده كه در محلّى كه اندوه بسيار و ملال بيشمار بر تو غلبه كند اين تعويذ را باز كن و بر خوان و بدانچه در آنجا نوشته است عمل نماى، قاسم با خود گفت: تا من بوده‌ام مرا چنين حال نيفتاده و بدينسان ملامتى دست نداده، بيا تا تعويذ را بخوانم و مضمون آن را بدانم، پس آن تعويذ را از بازو باز كرد و