تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٤٩ - تفسير ابيات

« وَقَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاه وَبِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً ١٧ : ٢٣ . » [١] ( و پروردگار تو حكم كرده است كه نپرستند جز او را و به پدران خود نيكو كارى نمايند . ) . . . « أَنِ اُشْكُرْ لِي وَلِوالِدَيْكَ إِلَيَّ اَلْمَصِيرُ ٣١ : ١٤ . » [٢] ( و به انسان توصيه كرديم پدرانش را ، و گفتيم به من و پدرانت سپاس گزار باش ، پايان سرنوشتها به سوى من است ) .
از اهميت لزوم محبت به پدر و مادر است كه در قرآن مجيد به پدر سوگند خورده شده است :
« وَوالِدٍ وَما وَلَدَ ٩٠ : ٣ . » [٣] ( سوگند به پدر و توليد او ) .
اين دو اصل اساسى ( عبادت خداوند يكتا و نيكو كارى به پدران ) كه قرين يكديگر در قرآن آمده است ، در دوران ما حياتى بودن خود را از دست داده است و با اين از دست دادن نخست درخت وجود پدران را پوچ و خشك كرده‌اند ، سپس باغ حيات خود را شعله ور ساخته‌اند .

[١] سوره الاسراء ، آيهء ٢٣ . .
[٢] سوره لقمان ، آيهء ١٤ . .
[٣] سوره البلد ، آيهء ٣ . .