تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٧ - انجيل برادر تورات

انجيل- چنان كه در تورات بود- رهنمودى بود مردم را به راههاى صلح و سلامت، هم چنان كه فروغى بود كه بر زواياى خرد پرتو مى‌افكند و غبار ضمير مى‌زدود و ارزشهاى فطرت را متجلى مى‌ساخت. تا انسان خود راههايى را كه خداوند به آنها هدايت كرده بود بنگرد و رسالتهاى او را بشناسد.

«وَ قَفَّيْنا عَلى‌ آثارِهِمْ بِعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ‌- و از پى آن رسولان عيسى پسر مريم را فرستاديم.» يعنى عيسى از پى پيامبران پيشين آمد و پاى به جاى پاى آنان نهاد.

«مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ آتَيْناهُ الْإِنْجِيلَ فِيهِ هُدىً وَ نُورٌ- كه تصديق كننده توراتى بود كه پيش از او فرستاده بوديم و انجيل را كه تصديق كننده تورات پيش از او بود به او داديم كه در آن روشنايى بود.» اين آيه دليل است بر وحدت رسالات الهيه و تكامل آن به آمدن انبياء و ضرورت احترام اهل كتاب. انجيل حاوى تصديق كتب آسمانى پيشين بود و از آن جمله تورات در آن مثالهايى است واقعى تا مردم متذكر شوند و موعظت پذيرند و عبرت گيرند.

«وَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ‌- و براى پرهيزگاران هدايت و موعظه‌اى.» چون فردى پرهيزگار باشد يا دست كم بخواهد از شر و بدى دور باشد به موعظه و اندرز گوش مى‌دهد و از آن سود مى‌برد. اما شقى گوش را بر هر موعظه و اندرزى مى‌بندد.

[٤٧] با آن كه اديان آسمانى از يك منبع سرچشمه گرفته‌اند گاه احكام تازه، احكام پيشين را نسخ مى‌كند و اين امر به سبب وجود وضع و موقعيت تازه‌اى مى‌شود كه قانون جديدى را ايجاب مى‌كند ولى اين اختلافها چندان مهم نيستند، زيرا هنگامى كه محتواى اديان و روحيه يكتاپرستى و اهداف والاى آنها را ملاحظه كنيم و با اين حقيقت آشنا شديم كه خضوع انسان در برابر اديان آسمانى او را اندك اندك وامى‌دارد كه حقيقت واحد را در همه آنها تشخيص دهد و به آن ايمان‌