تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٣ - دو عبرت

دردناكى بود؟ بدين سبب اديان آسمانى حيات مردم را محترم دانسته آن سان كه حيات هر فردى برابر است با حيات همه مردم.

«مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى‌ بَنِي إِسْرائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ‌- از اين رو بر بنى اسراييل مقرر داشتيم كه هر كس كس ديگر را به قصاص قتل كسى، يا ارتكاب فسادى بر روى زمين بكشد چنان است كه همه مردم را كشته باشد.» قتل به قصاص و قتل به سبب فساد در زمين- چنان كه پيش از اين آورديم- جايز است و از اينكه بگذريم كشتن يك تن به مثابه كشتن همه مردم است.

/ ٣٥٧ «فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً- و هر كس كه به او حيات بخشد چون كسى است كه همه مردم را حيات بخشيده باشد.» احترام به حيات در نزد شرايع آسمانى و بويژه اسلام به حيات اين شخص يا آن شخص منحصر نيست. بلكه حيات هر كس كه باشد محترم است با هر خصوصيت و تفاوت.

فرقى ميان طفل شيرخوار و فرماندار شهر يا ميان مؤمن صالح و مردم معمولى يا ميان دوست من و دشمن من نيست. مهم اين است كه حيات محترم است. اگر جامعه حيات يكى را خوار شمرد و بى‌قدر داند، حيات همه جامعه به خطر مى‌افتد.

«وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ رُسُلُنا بِالْبَيِّناتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيراً مِنْهُمْ بَعْدَ ذلِكَ فِي الْأَرْضِ لَمُسْرِفُونَ‌- و به تحقيق پيامبران ما همراه با دلايل روشن بر آنها مبعوث شدند و باز هم بسيارى از آنها هم چنان بر روى زمين از حد خويش تجاوز كردند.» از حدود خويش تجاوز كردند تا به ارتكاب جنايات فاحش دست زدند.