تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٢ - علاج برخى بيماريهاى اجتماعى

«لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً- خدا بلند كردن صدا را به بدگويى دوست ندارد، مگر آن كس كه به او ستمى شده باشد و خدا شنوا و داناست.» خداوند سخن غيبت و تهمت‌آميز و زشتگويى و توهين و تحقير ديگران را مى‌شنود و مى‌داند كه راست است يا دروغ و انگيزه آن چيست. آيا اين سخنان براى گرفتن حق مظلومى است از ظالمى؟ يا براى استعانت از مردم است عليه يك جابر ستمكار؟

خداوند وقتى چيزى را دوست ندارد، كه مضر به مصلحت مردم باشد پس در دنيا و آخرت كيفر آن را خواهد داد.

[١٤٩] آرى، خداوند آن جامعه‌اى را كه از سخنان بيجا و تهمت‌آلود پاكيزه باشد و همه توجّهش به انجام اعمال خير باشد- چه آشكارا و چه پنهان- دوست مى‌دارد. آشكارترين اعمال خير عفو و بخشايش است.

/ ٢٣٨ آيا اين سخن خداوند نيست كه مى‌گويد: (از تو مى‌پرسند كه چه انفاق كنند بگو عفو) عفو فرزندان جامعه را به يكديگر ارتباط مى‌دهد و ريشه‌هاى نفاق را برمى‌كند و مى‌خشكاند.

«إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً- اگر كار نيكى را به آشكارا انجام دهيد، يا به پنهان، يا كردار ناپسندى را درگذريد، خدا عفوكننده و تواناست.» خداوند از گناه كسى كه از خطاى مردم بگذرد خواهد گذشت و گناه كسى را كه در حق مردم نيكى كند، خواهد بخشود. در حالى كه بر كيفر آنان قدرت دارد، آنان را مى‌بخشايد. آيا شايسته نيست كه بنده به اخلاق خداوندى متخلق باشد؟ و به نوبه خود، خويشتن به حليه عفو و رحمت متحلى سازد؟